Broer en zus

Een zekere man had twee kinderen, een jongen en een meisje. De jongen was knap, terwijl het meisje lelijk was. Op een dag, terwijl ze samen in de kamer van hun moeder speelden, stuitten ze op een spiegel en zagen voor het eerst hun eigen gezicht. De jongen zag hoe knap hij was en begon tegen zijn zus op te scheppen over zijn knappe uiterlijk. Zij daarentegen stond op het punt te huilen van ergernis toen ze zich realiseerde hoe lelijk ze was en vatte zijn opmerkingen op als een belediging. Ze rende naar haar vader en vertelde hem over de ijdelheid van haar broer en beschuldigde hem ervan zich met moeders spullen te bemoeien. Hij lachte, kuste hen beiden en zei: "Mijn kinderen, leer vanaf nu goed met de spiegel om te gaan. Jij, mijn jongen, streef ernaar zo knap te zijn als de spiegel je laat zien; en jij, mijn meisje, neem je voor je lelijkheid te compenseren met een lief karakter."