ขำขัน · 2 นาทีในการอ่าน

คณะกรรมการเพื่อม้านั่งที่ไม่จำเป็น

ข้อพิพาทระหว่างสภาท้องถิ่นเกี่ยวกับม้านั่งที่ไม่ได้ใช้งานกลับซับซ้อนขึ้นเมื่อชาวบ้านเริ่มใช้ม้านั่งนั้นเป็นที่หลบภัยจากข้อพิพาทดังกล่าว

สภาเทศบาลลงมติให้รื้อถอนม้านั่งหน้าศาลาว่าการ เนื่องจากไม่มีใครใช้เลย จากการสำรวจพบว่าไม่มีใครใช้เลยตั้งแต่เวลา 9 โมงเช้า เที่ยง และ 5 โมงเย็น สมาชิกสภาเทศบาลเบลล์เสนอว่าควรขอบคุณม้านั่งตัวนี้สำหรับการให้บริการ และนำม้านั่งไปขายทิ้ง

มินาซึ่งเป็นเจ้าของร้านกาแฟหัวมุม ถามว่าแบบสำรวจนี้ทำเมื่อไหร่ พนักงานตอบว่าวันจันทร์ ซึ่งวันจันทร์นั้นฝนตก สมาชิกสภาเบลล์ตอบว่า เฟอร์นิเจอร์สาธารณะไม่ควรได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษเรื่องสภาพอากาศ

มีการตั้งคณะกรรมการขึ้นเพื่อพิจารณาว่าควรนำอะไรมาแทนที่ม้านั่ง สมาคมจัดสวนเสนอให้เป็นกระถางปลูกต้นไม้ สมาคมประวัติศาสตร์เสนอให้เป็นป้ายจารึกเพื่อระลึกถึงม้านั่ง ส่วนสำนักงานขนส่งเสนอให้เป็นที่จอดจักรยาน โดยมีเงื่อนไขว่าต้องไม่ส่งเสริมให้ขี่จักรยานบนทางเท้า

คณะกรรมการประชุมกันทุกวันพฤหัสบดีในห้องที่มีเก้าอี้สิบสองตัวและโต๊ะที่ออกแบบมาสำหรับแปดคน ในการประชุมครั้งที่สาม มินาเดินออกไปข้างนอกเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ พนักงานรักษาความปลอดภัยของศาลากลางเดินมานั่งข้างเธอที่ม้านั่ง เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมในกรณีที่มีคำถามเกี่ยวกับสลักเกลียว

ในการประชุมครั้งที่สี่ คนสวนก็ออกมาด้วย เธอได้นำรูปถ่ายกระถางต้นไม้มาด้วย แต่ไม่มีใครขอให้ดู เจ้าหน้าที่ขนส่งเดินตามออกมาเพราะยังไงเขาก็ได้ยินการโต้เถียงผ่านกำแพงอยู่ดี

ในการประชุมครั้งที่หก ทุกคนยกเว้นสมาชิกสภาเบลล์และเลขานุการต่างก็ออกไปข้างนอก มินาแจกกาแฟในแก้วที่ยืมมา คนสวนยอมรับว่าเธอชอบม้านั่งตัวนั้น เจ้าหน้าที่ขนส่งก็ยอมรับว่าเขาชอบเช่นกัน พนักงานยกกระเป๋าบอกว่าน็อตของมันแข็งแรงดี

ภายในอาคาร สมาชิกสภาเบลล์เสนอให้ทำการสำรวจจำนวนผู้พักอาศัยครั้งที่สอง เจ้าหน้าที่ซึ่งเริ่มสงสัยว่าการสำรวจครั้งแรกมีข้อผิดพลาด ได้นับจำนวนคนผ่านทางหน้าต่างได้แปดคน

เบลล์กล่าวว่า "เป็นสถานการณ์พิเศษ พวกเขากำลังเข้าร่วมประชุม"

วันพฤหัสบดีถัดมา คณะกรรมการถูกยุบอย่างเป็นทางการ ในเวลาปกติ อดีตสมาชิกก็ทยอยกันมาที่ศาลพร้อมแซนด์วิช เบลล์มองดูพวกเขาจากห้องทำงานของเขา สักพักเขาก็จัดเรียงเอกสาร จากนั้นเขาก็เดินลงมาพร้อมกับแฟ้มหนาๆ ที่มีข้อความว่า "ที่นั่งสาธารณะ"

“ไม่มีที่ว่างแล้วครับ” เจ้าหน้าที่ขนส่งกล่าวพลางขยับกระเป๋าของเขา

พนักงานยกของเดินไปที่โรงซ่อมบำรุงและหยิบเก้าอี้พับออกมาตัวหนึ่ง เบลล์นั่งลงที่ปลายด้านหนึ่งของกลุ่ม เขาอธิบายว่าสภาเทศบาลจะเก็บม้านั่งตัวนี้ไว้ชั่วคราวในระหว่างที่มีการตรวจสอบในวงกว้างขึ้น

มินายื่นแก้วให้เขา “มันจะใช้เวลานานแค่ไหนคะ?”

เบลล์เปิดแฟ้มของเขา มองแสงแดด แล้วปิดมันลงอีกครั้ง “เราไม่ควรรีบร้อนเรื่องพวกนี้”

พนักงานบันทึกจำนวนผู้เข้าใช้สถานที่ไว้เก้าคน ในช่องข้อเสนอแนะ เธอเขียนว่า: พิจารณาเพิ่มม้านั่งอีกตัวหนึ่ง