Komitet ds. Niepotrzebnego Ławy

Rada zagłosowała za usunięciem ławki przed ratuszem, ponieważ nikt z niej nie korzystał. Według sondażu, liczba osób zajętych wynosiła zero o dziewiątej rano, zero w południe i zero o piątej. Radny Bell zasugerował, aby podziękować ławce za jej służbę i ją sprzedać.

Mina, prowadząca kawiarnię na rogu, zapytała, kiedy przeprowadzono ankietę. W poniedziałek, odpowiedział urzędnik. W poniedziałek padał deszcz. Radny Bell odpowiedział, że meble publiczne nie mogą liczyć na specjalne traktowanie ze względu na pogodę.

Powołano komisję, która miała zdecydować, co powinno zastąpić ławkę. Towarzystwo ogrodnicze zaproponowało donicę. Towarzystwo historyczne zaproponowało tablicę upamiętniającą ławkę. Urząd transportu publicznego zaproponował stojak na rowery, pod warunkiem, że nie będzie on zachęcał do parkowania na chodniku.

Komitet zbierał się w czwartki w sali z dwunastoma krzesłami i stołem przeznaczonym dla ośmiu osób. Na trzecim spotkaniu Mina wyszła na zewnątrz, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza. Dołączył do niej portier z ratusza. Poproszono go o obecność na wypadek pytań dotyczących śrub.

Na czwartym spotkaniu wyszła również ogrodniczka. Przyniosła zdjęcia doniczek, ale nikt nie prosił o ich pokazanie. Pracownik transportu poszedł za nią, bo i tak słyszał kłótnię przez ścianę.

Na szóstym spotkaniu wszyscy oprócz radnego Bella i sekretarza byli już na zewnątrz. Mina roznosiła kawę w pożyczonych kubkach. Ogrodnik przyznał, że ławka jej się podoba. Pracownik transportu również. Portier powiedział, że jej śruby są w idealnym stanie.

W środku radny Bell zaproponował przeprowadzenie drugiego badania obłożenia. Urzędnik, który zaczął podejrzewać błąd w pierwszym, naliczył osiem osób przez okno.

„Wyjątkowe okoliczności” – powiedział Bell. „Uczestniczą w spotkaniu”.

W następny czwartek komisja została oficjalnie rozwiązana. O zwykłej porze jej byli członkowie stawili się przy stole z kanapkami. Bell obserwował ich ze swojego biura. Przez chwilę sortował papiery. Potem zszedł na dół, niosąc grubą teczkę z napisem „SIEDZENIE PUBLICZNE”.

„Nie ma miejsca” – powiedział funkcjonariusz, przesuwając torbę.

Portier poszedł do warsztatu konserwacyjnego i przyniósł składane krzesło. Bell usiadł na jednym końcu grupy. Wyjaśnił, że rada tymczasowo zatrzyma ławkę na czas przeprowadzenia szerszego przeglądu.

Mina podała mu kubek. „Ile to potrwa?”

Bell otworzył teczkę, spojrzał na światło słoneczne i zamknął ją z powrotem. „Nie powinniśmy się z tym spieszyć”.

Urzędniczka odnotowała dziewięcioosobową obsadę. W rubryce „Zalecenia” napisała: „Rozważcie drugą ławkę”.