Het Comité voor een Onnodige Bank

De gemeenteraad stemde ervoor om de bank voor het stadhuis te verwijderen omdat niemand er gebruik van maakte. Volgens een onderzoek was de bank om negen uur 's ochtends, om twaalf uur 's middags en om vijf uur 's middags onbezet. Raadslid Bell opperde dat de bank als dank voor zijn diensten verkocht zou moeten worden.

Mina, die het café op de hoek runde, vroeg wanneer de enquête was afgenomen. Maandag, zei de griffier. Het had maandag geregend. Raadslid Bell antwoordde dat openbaar meubilair geen speciale behandeling vanwege het weer kon verwachten.

Er werd een commissie gevormd om te beslissen wat er in de plaats van de bank moest komen. De tuinvereniging stelde een plantenbak voor. De historische vereniging stelde een gedenkplaat voor ter nagedachtenis aan de bank. Het openbaarvervoersbedrijf stelde een fietsenrek voor, mits dit het fietsen op de stoep niet zou aanmoedigen.

De commissie vergaderde elke donderdag in een kamer met twaalf stoelen en een tafel voor acht personen. Tijdens de derde vergadering ging Mina even naar buiten om een ​​frisse neus te halen. De portier van het gemeentehuis ging naast haar op de bank zitten. Hij was gevraagd aanwezig te zijn voor het geval er vragen over bouten zouden zijn.

Bij de vierde vergadering kwam ook de tuinvrouw naar buiten. Ze had foto's van plantenbakken meegenomen, maar niemand had gevraagd om ze te zien. De transportambtenaar volgde, omdat hij de discussie toch door de muur heen kon horen.

Bij de zesde vergadering waren op raadslid Bell en de griffier na iedereen buiten. Mina deelde koffie uit in geleende mokken. De tuinman gaf toe dat ze de bank mooi vond. De medewerker van de transportdienst beaamde dat hij dat ook vond. De portier zei dat de bouten perfect in orde waren.

Binnen stelde raadslid Bell een tweede bezettingsonderzoek voor. De griffier, die al vermoedde dat er iets mis was met het eerste onderzoek, telde acht mensen door het raam.

"Uitzonderlijke omstandigheden," zei Bell. "Ze wonen een vergadering bij."

De daaropvolgende donderdag werd de commissie officieel ontbonden. Op het gebruikelijke tijdstip arriveerden de voormalige leden met broodjes bij de rechtbank. Bell keek hen vanuit zijn kantoor gade. Hij sorteerde een tijdje documenten. Daarna kwam hij naar beneden met een dik dossier met de titel PUBLIEKE ZITPLAATSEN.

'Er is geen plaats,' zei de transportmedewerker, terwijl hij zijn tas verplaatste.

De portier ging naar de onderhoudsschuur en haalde een klapstoel. Bell ging aan een uiteinde van de groep zitten. Hij legde uit dat de gemeente de bank tijdelijk zou behouden in afwachting van een breder onderzoek.

Mina gaf hem een ​​mok. "Hoe lang duurt dat?"

Bell opende zijn dossier, bekeek het zonlicht en sloot het weer. "We moeten dit soort dingen niet overhaasten."

De griffier noteerde een bezetting van negen personen. In de kolom voor aanbevelingen schreef ze: Overweeg een tweede bank.