ด้วงกับคำสัญญาของกวาง

กวางน้อยตัวหนึ่งชอบให้สัญญาขณะวิ่ง มันสัญญาว่าจะให้ตะกร้าลูกโอ๊กแก่กระรอก ให้ขนนกสวยๆ แก่สุนัขจิ้งจอก และพาด้วงไปเที่ยวทุ่งหญ้าไกลๆ การวิ่งทำให้การเดินทางทุกอย่างดูง่ายดาย

“พรุ่งนี้” เขาบอกกับด้วง “ตอนพระอาทิตย์ขึ้น”

ด้วงตัวนั้นรออยู่ข้างก้อนหิน กวางตัวหนึ่งวิ่งผ่านมาตอนเที่ยง กำลังวิ่งแข่งกับกระต่าย และไม่ได้สังเกตเห็นมันเลย

วันต่อมา กวางตัวนั้นก็ขอโทษ “พรุ่งนี้ต้องขอโทษอีกแน่นอน”

ด้วงตัวนั้นรออีกครั้ง กวางตัวนั้นก็ลืมอีกครั้ง คราวนี้มันตามกลิ่นหญ้าใหม่ที่อยู่เลยลำธารไป

ในวันที่สาม ด้วงตัวนั้นก็พูดว่า “ฉันจะหาทางของตัวเอง”

“แต่มันไกลเหลือเกิน” กวางกล่าว “ขาของเจ้าสั้นเหลือเกิน”

“พวกเขายังไม่ได้สัญญาว่าจะอยู่ต่ออีกนาน”

ด้วงออกเดินทางไป พอตกเย็นมันก็มาถึงลำธาร มีกิ่งไม้พาดอยู่บนลำธาร แคบเกินไปสำหรับกวางแต่กว้างพอสำหรับเท้าเล็กๆ หกข้าง ใต้กิ่งไม้มีปลาตัวหนึ่งติดอยู่ในแอ่งน้ำตื้นๆ

ด้วงไม่สามารถผลักปลาลงไปในน้ำลึกได้ แต่มันสามารถปีนต้นกกและร้องเรียกนกกระสาได้ นกกระสาจึงคาบปลาขึ้นมา และเนื่องจากมันกินอาหารเสร็จแล้ว จึงปล่อยปลาลงสู่กระแสน้ำอย่างปลอดภัย

เพื่อเป็นการตอบแทน เธอจึงแบกด้วงตัวนั้นข้ามบึงไป

เช้าวันต่อมา กวางก็พบเขาในทุ่งหญ้าไกลออกไป

“เห็นไหม” กวางกล่าว “ถ้าฉันพาคุณมาที่นี่เร็วกว่านี้ ฉันคงพาคุณมาที่นี่ได้เร็วกว่ามาก”

“บางที” ด้วงกล่าว

กวางถามว่าเขาโกรธหรือเปล่า

“ฉันกำลังรออยู่” ด้วงกล่าว “มันไม่เหมือนกันเลย”

พวกเขายืนอยู่ด้วยกันข้างๆ ทุ่งหญ้าโคลเวอร์ กวางเริ่มสัญญาว่าจะไม่ลืมเรื่องนี้อีก แต่ก็หยุดพูดก่อนที่จะพูดจบ

เขาถามกลับว่า “ตอนนี้คุณต้องการอะไร?”

ด้วงต้องการเมล็ดพืชชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่หลังพุ่มไม้หนาม กวางไม่สามารถเอื้อมถึงเมล็ดนั้นด้วยกีบเท้าได้ แต่สามารถงอกิ่งไม้ได้ ด้วงจึงปีนไปตามกิ่งไม้ เก็บเมล็ด แล้วกลับไป

มันไม่ใช่การเดินทางที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีใครแข่งกัน ไม่มีใครส่งเสียงเชียร์ หรือพูดถึงวันพรุ่งนี้ กวางเพียงแค่เกาะกิ่งไม้ไว้จนกระทั่งด้วงตกลงมาอย่างปลอดภัย

หลังจากนั้น เขาก็ให้สัญญาน้อยลง และเมื่อเขาให้สัญญา เขาก็จะหยุดนิ่งนานพอที่จะจดจำคำสัญญานั้นได้

ด้วงตัวนั้นยังคงเดินทางต่อไปด้วยขาเล็กๆ ของมันเอง รับความช่วยเหลือเมื่อมีคนยื่นให้ และวัดความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จากสิ่งที่ได้รับ มากกว่าสิ่งที่ประกาศไว้