Chrząszcz i obietnica jelenia

Młody jeleń lubił składać obietnice podczas biegu. Obiecał wiewiórce kosz żołędzi, lisowi piękne pióro, a chrząszczowi podwózkę na odległą łąkę. Bieg sprawiał, że każda podróż wydawała się łatwa.

„Jutro” – powiedział do chrząszcza. „O wschodzie słońca”.

Chrząszcz czekał obok kamienia. Jeleń przechodził w południe, ścigając zająca, i nie zauważył go.

Następnego dnia jeleń przeprosił. „Jutro, niechybnie”.

Chrząszcz znów czekał. Jeleń znów zapomniał. Tym razem podążał za zapachem świeżej trawy za strumieniem.

Trzeciego dnia chrząszcz powiedział: „Znajdę swoją własną drogę”.

„Ale to daleko” – powiedział jeleń. „Masz takie krótkie nogi”.

„Nie obiecali, że zostaną na dłużej”.

Chrząszcz wyruszył w drogę. Wieczorem dotarł do strumienia. Leżała na nim gałąź, zbyt wąska dla jelenia, ale wystarczająco szeroka na sześć stóp. Pod gałęzią, w płytkim stawie, utknęła ryba.

Chrząszcz nie mógł zepchnąć ryby na głęboką wodę. Mógł jednak wspiąć się na trzcinę i zawołać czaplę. Czapla podniosła rybę i, ponieważ już zjadła, bezpiecznie wrzuciła ją do nurtu.

W zamian za to przeniosła chrząszcza przez bagna.

Następnego ranka jeleń znalazł go na odległej łące.

„Widzisz” – powiedział jeleń – „przyprowadziłbym cię tu o wiele szybciej”.

„Być może” – powiedział chrząszcz.

Jeleń zapytał, czy jest zły.

„Czekałem” – powiedział chrząszcz. „To nie to samo”.

Stali razem obok kępy koniczyny. Jeleń zaczął obiecać, że nigdy już nie zapomni, ale urwał, zanim słowa wyszły z jego ust.

„Czego teraz potrzebujesz?” – zapytał zamiast tego.

Chrząszcz pragnął konkretnego nasiona, które rosło poza żywopłotem z jeżyn. Jeleń nie mógł dosięgnąć go kopytami, ale mógł zgiąć gałąź. Chrząszcz wspiął się po niej, wziął nasiono i wrócił.

To nie była wspaniała podróż. Nikt się nie ścigał, nie wiwatował ani nie mówił o jutrze. Jeleń po prostu trzymał się gałęzi, aż chrząszcz bezpiecznie zszedł na dół.

Potem składał coraz mniej obietnic. A kiedy już jakąś składał, stawał w miejscu na tyle długo, żeby ją zapamiętać.

Chrząszcz kontynuował podróż na swoich krótkich nogach, przyjmując pomoc, gdy była ona oferowana, i oceniając hojność na podstawie tego, co otrzymywał, a nie tego, co zapowiadano.