Oficjalny portret burmistrza

Rada miejska jednogłośnie przegłosowała zlecenie wykonania portretu burmistrz Bell. Jednomyślność trwała, dopóki ktoś nie zapytał, co powinna trzymać.

Książka sugerowała edukację. Łopata sugerowała roboty publiczne. Niemowlę sugerowało przyszłego wyborcę i przedstawiało problemy z ubezpieczeniem. Po trzech spotkaniach wybrali zwinięty dokument, który mógł reprezentować niemal wszystko, ale niczego nie obiecywał.

Artysta, Paweł, rzucił się na posiedzenie. Obserwował debatę z profesjonalnym spokojem.

Burmistrz Bell przybyła w swojej zwyczajnej brązowej kurtce. Przewodniczący rady wręczył jej pożyczoną szatę ceremonialną, trzy medale i kapelusz, który ostatnio nosiła podczas otwarcia oczyszczalni ścieków.

„Ludzie powinni rozpoznać to biuro” – wyjaśnił.

„Rozpoznają mnie na targu” – powiedziała.

Pierwsze posiedzenie wyłoniło twarz, którą wszyscy zaakceptowali. Tło sprawiło problem. Nowy most był popularny, ale przekroczył budżet. Stary most był malowniczy, ale zamknięty. Rada zaproponowała neutralny krajobraz. Sąsiednia wioska natychmiast zajęła wzgórze na szkicu.

Paweł namalował zasłonę.

Kolor kurtyny przypominał ulotki wyborcze partii opozycyjnej. Paweł pomalował ją na inny kolor. To przypominało klub piłkarski, którego dachu stadionu rada odmówiła naprawy.

Pomalował je na szaro.

Podczas czwartego posiedzenia burmistrz Bell zasnęła. Pavel kontynuował pracę. Kiedy się obudziła, namalował już krzesło rady pochylone nad talerzem ciastek, skarbnika zerkającego na zegarek i sekretarza śmiejącego się z czegoś za oknem.

„Ci ludzie nie są częścią portretu” – powiedział przewodniczący.

„Oni ciągle siedzieli przed kurtyną.”

Rada zażądała ich usunięcia. Burmistrz Bell poprosił o wgląd do projektu ustawy. Projekt obejmował cztery posiedzenia, siedem analiz i wynajem stojaka na kapelusze.

„Nie możemy sobie pozwolić na usunięcie kogokolwiek” – powiedziała.

Portret odsłonięto w holu wejściowym. Zwinięty dokument wypadł z ręki śpiącego burmistrza. Na pierwszym planie urzędnik podawał ciasteczko małemu dziecku, które weszło do sali podczas ostatniej sesji.

Gazeta nazwała to niezwykle szczerym zapisem działań samorządu lokalnego. Zwiedzający poświęcili kilka minut na identyfikację ciastek. Nikt nie wspomniał o zasłonie.

Na kolejnym spotkaniu rada zaproponowała mniejszy portret dla biura burmistrza.

Burmistrz Bell przyniosła zdjęcie ze straganu na targu. Na zdjęciu miała na sobie brązową kurtkę i niosła worek ziemniaków.

„Kosztowało to dwie monety” – powiedziała.

Paweł, zaproszony jako doradca, uważał, że projekt ten świadczy o doskonałej znajomości finansów komunalnych.