Het officiële portret van de burgemeester

De gemeenteraad stemde unaniem voor het laten maken van een portret van burgemeester Bell. De eensgezindheid duurde voort totdat iemand vroeg wat ze vast moest houden.

Een boek suggereerde onderwijs. Een schop suggereerde openbare werken. Een baby suggereerde een toekomstige kiezer en bracht problemen met verzekeringen met zich mee. Na drie vergaderingen kozen ze een opgerold document, dat bijna alles kon vertegenwoordigen zonder het daadwerkelijk te beloven.

De kunstenaar, Pavel, was zeer betrokken bij de sessie. Hij observeerde het debat met professionele kalmte.

Burgemeester Bell arriveerde in haar gewone bruine jas. De voorzitter van de gemeenteraad overhandigde haar een geleende ceremoniële toga, drie medailles en een hoed die ze voor het laatst had gedragen bij de opening van de rioolwaterzuiveringsinstallatie.

"Mensen moeten het kantoor herkennen," legde hij uit.

'Ze herkennen me op de markt,' zei ze.

De eerste sessie leverde een gezicht op waar iedereen tevreden mee was. De achtergrond zorgde echter voor problemen. De nieuwe brug was populair, maar te duur. De oude brug was pittoresk, maar gesloten. De gemeente stelde een neutraal landschap voor. Het naburige dorp eiste onmiddellijk de heuvel op die in de schets was afgebeeld.

Pavel schilderde een gordijn.

De kleur van het gordijn leek op de verkiezingsfolders van de oppositiepartij. Pavel schilderde het in een andere kleur. Die kleur leek op die van de voetbalclub waarvan de gemeente het dak van het stadion had geweigerd te repareren.

Hij schilderde het grijs.

Tijdens de vierde vergadering viel burgemeester Bell in slaap. Pavel werkte door. Toen ze wakker werd, had hij de raadsvoorzitter geschilderd die over een bord met koekjes gebogen stond, de penningmeester die op zijn horloge keek en de griffier die om iets buiten het raam lachte.

"Die mensen horen niet bij het portret," zei de voorzitter.

“Ze bleven voor het gordijn zitten.”

De gemeenteraad eiste dat ze werden verwijderd. Burgemeester Bell vroeg eerst de rekening te zien. Deze omvatte vier vergaderingen, zeven achtergrondstudies en de huur van een hoedenstandaard.

"We kunnen het ons niet veroorloven om iemand te ontslaan," zei ze.

Het portret werd onthuld in de entreehal. Het opgerolde document was uit de slapende hand van de burgemeester geglipt. Op de voorgrond gaf de griffier een koekje aan een klein kind dat tijdens de laatste sessie was binnengelopen.

De krant noemde het een ongewoon openhartig verslag van het lokale bestuur. Bezoekers besteedden meerdere minuten aan het identificeren van de koekjes. Niemand sprak over het gordijn.

Tijdens de volgende vergadering stelde de raad een kleiner portret voor het kantoor van de burgemeester voor.

Burgemeester Bell bracht een foto mee van een marktkraam. Daarop droeg ze een bruine jas en had ze een zak aardappelen bij zich.

'Het kostte twee muntjes,' zei ze.

Pavel, die als adviseur was uitgenodigd, vond dat het blijk gaf van een uitstekend begrip van gemeentelijke financiën.