Boş Bir Evin Sesi

Emlakçı Ruth’a boş bir evin daha hızlı satıldığını söyledi. İnsanların kendi hayatlarını hayal edebilmek için alana ihtiyacı varmış. Yumuşak bir sesi ve merdivende ses çıkarmayan ayakkabıları vardı.

Ruth otuz karton kutu doldurduktan sonra, nasıl paketleyeceğine karar veremediği bir şey buldu. Mutfak kapısının kasasındaki bir çentikti; erkek kardeşinin evin içinde bisiklet sürmeyi öğrendiği zamanki boyunun tam hizasında.

Parmağını üzerinde gezdirdi. Ahşap, gelip geçenlerin yıllar boyu dokunmasıyla pürüzsüzleşmişti.

Kardeşi denizaşırı bir ülkede yaşıyordu. Bir boşaltma şirketi için para ve önemli olan her şeyi saklamasını söyleyen bir mesaj göndermişti. Ruth, Elbette, diye yazmıştı. Bir insanın bu talimatın sınırını nasıl anlayacağını sormamıştı.

Salı günü yemek masasını verdi. Masa olmayınca oda yankılandı. Onu almaya gelen adamlar halıda dört soluk kare bırakmıştı; Ruth su ısıtıcısı kapanana kadar onlara bakarak durdu.

Annesi her zaman gereğinden fazla su kaynatırdı. Ruth ona yıllarca tek bir fincan için dolu bir ısıtıcı gerekmediğini söylemişti. Şimdi sıcak suyun yarısını döktü, sonra kendini yan odadan gelecek o tanıdık itirazı dinlerken buldu.

Perşembeye gelindiğinde raflar boştu. Yardım dükkânının başka türlü ayıracağını bildiği hâlde kitapları sırayla kutuladı. Bir sıra bahçecilik kitabının arkasında RUTH, YEDİ YAŞINDA yazılı bir kaset buldu.

Kasetçalar tavan arasındaydı. Pilleri akmıştı ama elektrik kablosu hâlâ çalışıyordu. Yere oturup çalma düğmesine bastı.

Birkaç saniye yalnızca hışırtı duyuldu. Sonra kendi çocuk sesi, uydurma bir ülkenin kurallarını anlatmaya başladı. Kâğıttan şapkası olmayan hiç kimse çıkamazdı. Kral bir köpekti. Salı günleri gerektiği kadar sürerdi.

Arka planda annesi güldü.

Ruth kaseti geri sardı. Yeniden dinledi; bu kez çocuğa kulak asmıyordu. Bir kaşığın fincana değmesi, bir sandalyenin kıpırdaması, annesinin konuşmadan önce nefes alışını duyuyordu. Kaydın etrafındaki oda, içinde oturduğu odadan daha bütün görünüyordu.

Kardeşini aradı. Telefonu açınca ahizeyi kasetçalara tuttu.

Bant bir tıkırtıyla durana kadar kardeşi hiçbir şey söylemedi.

“Şapkaları hatırlıyorum,” dedi sonunda. “İçeri girmek için benden para almıştın.”

Bir saat konuştular. Kardeşi evin şimdiki hâlini anlatmasını istedi; Ruth halıdaki soluk kareleri de ekleyerek anlattı. Kardeşi son kutuları hangi nakliye şirketinin taşıyabileceğini söyledi. Sonra, yardım edecek hiçbir şey kalmasa bile geleceğini belirtti.

Ruth kaseti sakladı; kopyasını çıkardıktan sonra kasetçaları verdi. Evi son kez kilitlemeden önce çentikli kapı kasasının fotoğrafını çekti. Kötü bir fotoğraftı; çoğunlukla beyaz boyadan ibaretti.

Yine de kardeşine gönderdi. Yanıt hemen geldi: Çok hızlı gidiyordum.