นกพิราบกับชาวนา

นกจาบปีกอ่อนตัวหนึ่งทำรังอยู่ในทุ่งข้าวโพด และเลี้ยงลูกๆ ของมันอยู่ใต้ร่มเงาของเมล็ดข้าวโพดที่กำลังสุกงอม วันหนึ่ง ก่อนที่ลูกนกจะโตเต็มวัย ชาวนามาดูพืชผล และพบว่ามันเริ่มเหลืองอย่างรวดเร็ว เขาจึงพูดว่า “ฉันต้องส่งคนไปบอกเพื่อนบ้านให้มาช่วยฉันเก็บเกี่ยว” ลูกนกจาบปีกอ่อนตัวหนึ่งได้ยินเข้า จึงตกใจมากและถามแม่ของมันว่า พวกเขาควรย้ายบ้านเสียดีกว่าไหม “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” แม่ของมันตอบ “คนที่ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ย่อมจะค่อยๆ ทำไปทีละน้อย” อีกไม่กี่วันต่อมา ชาวนามาดูอีกครั้ง และเห็นว่าเมล็ดข้าวโพดสุกงอมเกินไปและร่วงหล่นจากรวงลงบนพื้น “ฉันต้องไม่รอช้าอีกต่อไปแล้ว” เขากล่าว “วันนี้เลย ฉันจะจ้างคนงานมาทำงานทันที” นกจาบได้ยินเขาและกล่าวกับลูกๆ ของมันว่า “มาเถิดลูกๆ เราต้องไปแล้ว เขาไม่ได้พูดถึงเพื่อนๆ ของเขาอีกแล้ว แต่จะลงมือจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง”

การช่วยเหลือตนเองคือการช่วยเหลือที่ดีที่สุด