De leeuwerik en de boer

Een leeuwerik nestelde in een korenveld en bracht haar jongen groot onder de beschutting van het rijpende graan. Op een dag, voordat de jongen volledig waren uitgevlogen, kwam de boer het gewas bekijken. Hij zag dat het snel geel werd en zei: "Ik moet mijn buren laten weten dat ze me moeten komen helpen met het oogsten van dit veld." Een van de jonge leeuweriken hoorde hem en schrok erg. Ze vroeg haar moeder of ze niet beter meteen konden verhuizen. "Er is geen haast," antwoordde ze; "iemand die op zijn vrienden rekent voor hulp, neemt de tijd voor zoiets." Een paar dagen later kwam de boer weer langs en zag dat het graan overrijp was en van de aren op de grond viel. "Ik kan het niet langer uitstellen," zei hij; "Ik zal vandaag nog de mannen inhuren en ze meteen aan het werk zetten." De leeuwerik hoorde hem en zei tegen haar jongen: "Kom, mijn kinderen, we moeten gaan: hij praat nu niet meer over zijn vrienden, maar gaat het zelf aanpakken."

Zelfhulp is de beste hulp.