ลาและล่อ
ชายคนหนึ่งมีลาและล่ออย่างละตัว วันหนึ่งเขาบรรทุกสัมภาระใส่ลาและล่อทั้งสองตัวแล้วออกเดินทาง ตราบใดที่ถนนค่อนข้างราบเรียบ ลาก็เดินทางไปได้ดีมาก แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงที่แห่งหนึ่งในแถบเนินเขาซึ่งถนนค่อนข้าง...
ชายคนหนึ่งมีลาและล่ออย่างละตัว วันหนึ่งเขาบรรทุกสัมภาระลงบนหลังลาแล้วออกเดินทาง ตราบใดที่ถนนยังราบเรียบ ลาก็เดินทางไปได้ดี แต่แล้วพวกเขาก็มาถึงที่แห่งหนึ่งในแถบภูเขาซึ่งถนนขรุขระและลาดชันมาก ลาเริ่มอ่อนแรงจนแทบหมดแรง มันจึงขอร้องให้ล่อช่วยแบกสัมภาระส่วนหนึ่ง แต่ล่อปฏิเสธ ในที่สุด ด้วยความเหนื่อยล้าอย่างสุดขีด ลาก็สะดุดล้มลงไปในที่ลาดชันและตายลง คนขับรถสิ้นหวัง แต่เขาก็ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเพิ่มสัมภาระของลาเข้าไปบนสัมภาระของล่อ และเขายังถลกหนังลาแล้วเอาไปวางไว้บนสัมภาระที่เพิ่มเข้ามาอีกด้วย ล่อแทบจะแบกน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาไม่ไหว และขณะที่มันเดินโซเซอย่างเจ็บปวด มันก็พูดกับตัวเองว่า “ฉันได้รับสิ่งที่ฉันสมควรได้รับแล้ว ถ้าฉันยอมช่วยลาตั้งแต่แรก ฉันก็คงไม่ต้องแบกสัมภาระและหนังของมันอยู่แบบนี้”
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
