De ezel en de muilezel

Een zekere man, die een ezel en een muilezel bezat, laadde ze op een dag allebei vol en vertrok op reis. Zolang de weg redelijk vlak was, ging het de ezel prima, maar na een tijdje kwamen ze bij een plek in de heuvels waar de weg erg ruw en steil was, en de ezel was op sterven na dood. Hij smeekte de muilezel om een ​​deel van zijn last af te lossen, maar de muilezel weigerde. Uiteindelijk, van pure vermoeidheid, struikelde de ezel en viel van een steile helling naar beneden en kwam om het leven. De bestuurder was wanhopig, maar hij deed wat hij kon: hij voegde de last van de ezel toe aan die van de muilezel, en hij vilde de ezel ook nog eens en legde zijn huid bovenop de dubbele lading. De muilezel kon het extra gewicht maar net dragen en, terwijl hij moeizaam voortstrompelde, zei hij tegen zichzelf: "Ik heb gekregen wat ik verdiende: als ik de ezel in het begin had willen helpen, zou ik nu niet zijn last én zijn huid hoeven te dragen."