การสาธิตที่น่าตกใจ

คงเป็นเรื่องเลวร้ายมากหากเราสามารถอ่านใจกันได้! พูดได้เลยว่าหากเป็นเช่นนั้นจริง พวกเราส่วนใหญ่คงกลัวที่จะคิดอะไรดังเกินกว่าเสียงกระซิบ

เพื่อเป็นตัวอย่าง อาจยกตัวอย่างกรณีที่เกิดขึ้นในเมืองฮิวสตันเมื่อหลายเดือนก่อน หญิงสาวผู้มีเสน่ห์คนหนึ่งเดินทางมายังเมืองนี้เพื่อแสดงการอ่านใจ และพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอมีความสามารถพิเศษในด้านนี้อย่างน่าอัศจรรย์ เธออ่านความคิดของผู้ชมได้อย่างง่ายดาย ค้นหาสิ่งของที่ซ่อนอยู่ได้มากมายเพียงแค่จับมือของคนที่ซ่อนมันไว้ และอ่านประโยคที่เขียนบนกระดาษแผ่นเล็กๆ ได้จากระยะไกล

ชายหนุ่มคนหนึ่งในฮิวสตันตกหลุมรักเธอ และแต่งงานกับเธอหลังจากคบหากันได้ไม่นาน พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันและมีความสุขอย่างที่มนุษย์ทั่วไปจะเป็นได้

เย็นวันหนึ่ง พวกเขานั่งอยู่บนระเบียงบ้าน จับมือกัน และดื่มด่ำกับความรักอันอบอุ่น ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นและใช้กระถางดอกไม้ใบใหญ่ชนเขาจนล้มลงบันได เขาจึงลุกขึ้นด้วยความตกใจ หัวกระแทกพื้นเป็นก้อนใหญ่ และถามเธอว่า ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม

“คุณหลอกฉันไม่ได้หรอก” เธอพูดพร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกาย “คุณกำลังคิดถึงสาวผมแดงชื่อม็อด ที่มีฟันหน้าซี่หนึ่งเสียบด้วยทองคำ มีเอวสีชมพูอ่อน และสวมกระโปรงผ้าไหมสีดำ อยู่บนถนนรัสค์ อเวนิว ยืนอยู่ใต้พุ่มไม้ซีดาร์ เคี้ยวหมากฝรั่งตอนแปดโมงยี่สิบนาที โดยที่คุณเอาแขนโอบเอวเธอไว้และเรียกเธอว่า ‘ที่รัก’ ในขณะที่เธอกำลังเล่นกับสายนาฬิกาของคุณและพูดว่า ‘โอ้ จอร์จ ให้ฉันได้หายใจบ้างเถอะ’ และแม่ของเธอก็กำลังเรียกเธอไปกินข้าวเย็น อย่าได้ปฏิเสธเด็ดขาด ตอนนี้ เมื่อคุณคิดอะไรที่ดีกว่านั้นได้แล้ว คุณค่อยเข้ามาในบ้านได้ และห้ามเข้ามาก่อนหน้านี้”

จากนั้นประตูก็ปิดลงอย่างแรง และจอร์จกับกระถางดอกไม้ที่แตกก็อยู่กันตามลำพัง