Een verbazingwekkende demonstratie

Wat een vreselijke situatie zou het zijn als we elkaars gedachten konden lezen! Het is veilig om te zeggen dat als dat het geval was, de meesten van ons bang zouden zijn om harder te denken dan een fluisterstem.

Ter illustratie kan een geval uit Houston worden aangehaald. Enkele maanden geleden kwam een ​​zeer charmante jonge vrouw naar deze stad om demonstraties te geven in gedachtenlezen, en ze bleek een wonderbaarlijk talent op dat gebied te hebben. Ze las met gemak de gedachten van het publiek, vond veel verborgen voorwerpen door simpelweg de hand vast te houden van degene die ze verstopte, en las zinnen die door iemand op kleine papiertjes waren geschreven, zelfs op een aanzienlijke afstand van haar.

Een jonge man in Houston werd verliefd op haar en trouwde met haar na een korte periode van verkering. Ze gingen samenwonen en waren een tijdlang zo gelukkig als stervelingen maar kunnen zijn.

Op een avond zaten ze hand in hand op de veranda van hun huis, in de innige verbondenheid van hun liefde, toen ze plotseling opstond en hem met een grote bloempot van de trap stootte. Hij stond verbijsterd op, met een flinke bult op zijn hoofd, en vroeg haar, als het niet te veel moeite was, om uitleg.

'Je kunt me niet voor de gek houden,' zei ze met fonkelende ogen. 'Je dacht aan een roodharig meisje genaamd Maud met een gouden plug in haar voortand, een lichtroze taille en een zwarte zijden rok op Rusk Avenue, die om kwart voor acht onder een cederstruik kauwgom kauwde, met jouw arm om haar middel en haar 'schatje' noemend, terwijl zij met je horlogeketting speelde en zei: 'Oh, George, geef me even de tijd om adem te halen,' en haar moeder haar riep voor het avondeten. Durf het niet te ontkennen. Nu, als je je gedachten op iets beters kunt richten, mag je het huis binnenkomen, maar niet eerder.'

Toen sloeg de deur dicht en waren George en de gebroken bloempot alleen.