Jasne słońce rzuca na to światło

Czeladnik krawiecki podróżował po świecie w poszukiwaniu pracy i pewnego razu nie mógł jej znaleźć, a jego ubóstwo było tak wielkie, że nie miał grosza na życie. Wkrótce spotkał na drodze Żyda i ponieważ myślał, że będzie miał przy sobie mnóstwo pieniędzy, krawiec wyrzucił Boga ze swego serca, rzucił się na Żyda i powiedział: „Oddaj mi swoje pieniądze, albo cię zabiję”.

Wtedy Żyd rzekł: „Daj mi życie, nie mam pieniędzy, tylko osiem pensów”.

Ale krawiec powiedział: „Masz pieniądze, więc je oddamy” i zaczął go bić, aż ten prawie umarł.

A gdy Żyd umierał, ostatnie słowa, jakie wypowiedział, brzmiały: „Jasne słońce to rozjaśni”, i po tym umarł. Czeladnik krawca przeszukał kieszenie i szukał pieniędzy, ale nie znalazł nic poza ośmioma pensami, jak powiedział Żyd. Wtedy wziął go na ręce i zaniósł za kępę drzew, i poszedł dalej szukać pracy. Po długiej wędrówce dostał pracę w mieście u pana, który miał śliczną córkę, w której się zakochał, ożenił się z nią i żył w dobrym i szczęśliwym małżeństwie.

Po długim czasie, kiedy on i jego żona mieli dwoje dzieci, ojciec i matka żony zmarli, a młodzi ludzie sami zajmowali się domem. Pewnego ranka, gdy mąż siedział na stole przed oknem, żona przyniosła mu kawę, a gdy nalał ją na spodek i właśnie miał się napić, słońce oświetliło ją, a odbicie migotało tu i tam na ścianie nad nią, rysując na niej okręgi. Wtedy krawiec podniósł wzrok i powiedział: „Tak, bardzo chciałby ją wystawić na światło, ale nie może!”

Kobieta powiedziała: „Och, drogi mężu, a co to takiego? Co masz na myśli?”

Odpowiedział: „Nie muszę ci tego mówić”.

Ale ona rzekła: „Jeśli mnie kochasz, musisz mi to powiedzieć” i użyła swoich najczulszych słów, mówiąc, że nikt nigdy nie powinien się o tym dowiedzieć, nie dając mu spokoju.

Potem opowiedział jej, jak lata temu, gdy podróżował w poszukiwaniu pracy, zupełnie wyczerpany i bez grosza, zabił Żyda, a w ostatnich mękach śmierci Żyd wypowiedział słowa: „Jasne słońce go oświeci”. A teraz słońce chciało go oświecić i zajaśniało, kreśląc kręgi na murze, lecz nie mogło tego uczynić. Po tym ponownie nakazał jej, aby nigdy o tym nie mówiła, bo straci życie, i obiecała. Kiedy jednak usiadł ponownie do pracy, poszła do swojej wielkiej przyjaciółki i opowiedziała jej tę historię, ale nigdy nie miała jej powtórzyć nikomu, lecz nim minęły dwa dni, całe miasto się o tym dowiedziało, a krawca postawiono przed sądem i skazano. I tak, ostatecznie, jasne słońce go oświeciło.