Resztki i końcówki
Dawno, dawno temu żyła sobie dziewczyna, która była ładna, ale leniwa i niedbała. Kiedy musiała prząść, była tak rozdrażniona, że jeśli w lnie był mały supeł, natychmiast wyciągała cały jego stos i rozrzucała go po…
Była sobie raz panna, ładna, lecz leniwa i niedbała. Kiedy musiała prząść, była tak rozdrażniona, że jeśli w lnie był mały supeł, natychmiast wyciągała cały stos i rozrzucała go na ziemi obok siebie. Teraz miała służącą, która była pracowita i zbierała wyrzucone kawałki lnu, czyściła je, dokładnie przędła i kazała sobie z nich uszyć piękną suknię. Młody mężczyzna zalecał się do leniwej dziewczyny i miało się odbyć wesele. W przeddzień ślubu pracowita dziewczyna wesoło tańczyła w swojej pięknej sukni, a panna młoda rzekła:
„Ach, jak ta dziewczyna skacze, ubrana w moje drobiazgi.”
Pan młody to usłyszał i zapytał pannę młodą, co przez to rozumie? Wtedy ona powiedziała mu, że dziewczyna ma na sobie suknię z lnu, który wyrzuciła. Kiedy pan młody to usłyszał i zobaczył, jak leniwa jest i jak pracowita jest ta biedna dziewczyna, porzucił ją, poszedł do innego i wybrał ją za żonę.
Pełny tekst klasycznego opowiadania. Angielski tekst źródłowy: Standard Ebooks. Wydanie źródłowe wskazuje, że tekst należy do domeny publicznej w Stanach Zjednoczonych; zasady różnią się w zależności od kraju.
Dyskusja czytelników
Rozpocznij rozmowę.
