Człowiek, koń, wół i pies

Pewnego zimowego dnia, podczas silnej burzy, koń, wół i pies przyszli i prosili o schronienie w domu pewnego człowieka. Ten chętnie ich przyjął, a ponieważ byli zmarznięci i przemoczeni, rozpalił ogień dla ich wygody: i położył owies przed koniem, a siano przed wołem, podczas gdy karmił psa resztkami swojego obiadu. Gdy burza ucichła i mieli odejść, postanowili okazać swoją wdzięczność w następujący sposób. Podzielili życie człowieka między siebie i każdy nadał jedną jego część cechami, które były szczególnie jego własne. Koń przybrał młodość, a zatem młodzi ludzie są szlachetni i niecierpliwi wobec powściągliwości; wół przybrał średni wiek, a zatem mężczyźni w średnim wieku są stali i pracowici; podczas gdy Pies się zestarzał, co jest przyczyną, dla której starsi ludzie są tak często drażliwi i kłótliwi i, podobnie jak psy, przywiązują się głównie do tych, którzy dbają o ich wygodę, podczas gdy są skłonni warczeć na tych, którzy są im nieznani lub niesympatyczni.