Klaun i wieśniak

Pewien szlachcic ogłosił zamiar zorganizowania publicznego widowiska w teatrze i ufundował wspaniałe nagrody dla wszystkich, którzy mieli coś nowego do pokazania na przedstawieniu. Ogłoszenie przyciągnęło tłum iluzjonistów, żonglerów i akrobatów, a wśród nich klauna, cieszącego się ogromną popularnością wśród publiczności, który dał znać, że zamierza zaprezentować zupełnie nowy numer. W dniu przedstawienia teatr był wypełniony po brzegi jeszcze przed rozpoczęciem przedstawienia. Kilku artystów zaprezentowało swoje sztuczki, a potem ulubieniec publiczności wszedł z pustymi rękami i samotnie. Natychmiast zapadła cisza oczekiwania: on, opuszczając głowę na pierś, tak perfekcyjnie naśladował kwik świni, że publiczność nalegała, aby to on pokazał zwierzę, które, jak twierdzili, musiał gdzieś ukrywać przy sobie. Przekonał ich jednak, że świni tam nie ma, i wtedy oklaski stały się ogłuszające. Wśród widzów był wieśniak, który zganił występ klauna i oznajmił, że następnego dnia da o wiele lepszy pokaz tej samej sztuczki. Teatr znów był wypełniony po brzegi, a klaun znów dał swoją imitację wśród wiwatów tłumu. Tymczasem wieśniak, zanim wszedł na scenę, ukrył pod fartuchem młodego prosiaka; a gdy widzowie szyderczo namawiali go, żeby spróbował lepiej, uszczypnął go w ucho i sprawił, że głośno zapiszczał. Lecz wszyscy jednym głosem krzyknęli, że imitacja klauna jest o wiele bardziej realistyczna. Po czym wyciągnął świnię spod fartucha i rzekł sarkastycznie: „No to widać, jakimi jesteście sędziami!”