Anna Karenina

Anna Karenina zyskuje rozległość, odmawiając uczynienia związku tytułowej bohaterki jedynym znaczącym centrum. Historia Anny i Wrońskiego rozwija się obok niepewnych starań Lewina, by zbudować życie poprzez miłość, pracę na roli i wiarę. Kontrast nie daje łatwej odpowiedzi; pokazuje, jak różnie ludzie szukają spójności.

Uwaga Tołstoja poświęcona społecznemu postrzeganiu jest niezwykła. Gest może znaczyć coś innego dla wykonującej go osoby niż dla wszystkich obserwatorów. Publiczny osąd, prywatna zazdrość i samousprawiedliwienie stopniowo zawężają przestrzeń, w której Anna może działać.

Sceny domowe są równie ważne jak dramatyczne konfrontacje. Opieka nad dziećmi, pieniądze, choroba, wizyty i spory o ziemię nadają intymności materialne warunki. Powstaje powieść, w której idee przeżywa się w niezręcznych spotkaniach, zamiast jedynie je ogłaszać.

Czytelnicy powinni spodziewać się licznego zespołu postaci i dłuższych wejść w praktyczne oraz duchowe troski Lewina. Te rozdziały mogą sprawiać wrażenie opóźniania centralnego dramatu, ale czynią pytania książki o dobre życie bardziej wymagającymi. Również jej osądy uwarunkowane płcią zachęcają do krytycznej lektury, zwłaszcza tam, gdzie społeczne kary rozkładają się nierówno. Polecana osobom zainteresowanym szczegółem psychologicznym i zderzeniem pragnienia z oczekiwaniami instytucji. Siła powieści tkwi mniej w decydowaniu, kto zasługuje na współczucie, a bardziej w pokazywaniu, jak niepełny może być każdy osąd.