De vos en de ganzen

Een vos kwam eens bij een weiland waar een kudde mooie, dikke ganzen rondliep. Hij glimlachte en zei: "Ik kom precies op tijd, jullie zitten er prachtig bij elkaar, zodat ik jullie één voor één kan opeten." De ganzen kakelden van schrik, sprongen op en begonnen te jammeren en te smeken om hun leven. Maar de vos wilde er niets van weten en zei: "Er is geen genade! Jullie moeten sterven."

Uiteindelijk vatte een van hen moed en zei: "Als wij arme ganzen onze jonge, krachtige levens moeten opgeven, toon ons dan de enige mogelijke gunst en sta ons nog één gebed toe, opdat we niet in onze zonden sterven, en dan zullen we ons in een rij opstellen, zodat u altijd de dikste eruit kunt kiezen."

'Ja,' zei de vos, 'dat is redelijk en een vroom verzoek. Bid maar, ik wacht wel tot je klaar bent.'

Toen begon de eerste aan een lang en krachtig gebed, waarbij ze steeds maar "Ga! Ga!" riep. En omdat ze maar niet ophield, wachtte de tweede niet tot het haar beurt was, maar begon ook "Ga! Ga!" te roepen. De derde en vierde volgden haar voorbeeld, en al snel giechelden ze allemaal tegelijk.

Als ze klaar zijn met bidden, zal het verhaal verdergaan, maar op dit moment bidden ze nog steeds onafgebroken.