Het hert in de ossenstal

Een hert, verjaagd uit zijn hol door de honden, zocht zijn toevlucht op een erf. Hij ging een stal binnen waar een aantal ossen stonden en verstopte zich onder een hoop hooi in een lege stal, waar hij verborgen bleef, op de punten van zijn hoorns na. Een van de ossen vroeg hem: "Wat heeft je ertoe bewogen hierheen te komen? Ben je je niet bewust van het risico dat je loopt om door de herders gevangen genomen te worden?" Waarop hij antwoordde: "Laat me alsjeblieft voorlopig blijven. Als het donker wordt, kan ik gemakkelijk ontsnappen." In de loop van de middag kwamen meerdere knechten langs om voor het vee te zorgen, maar geen van hen merkte de aanwezigheid van het hert op. Het hert begon zichzelf dan ook te feliciteren met zijn ontsnapping en zijn dankbaarheid aan de ossen te uiten. "We wensen je het beste," zei de knecht die eerder had gesproken, "maar je bent nog niet buiten gevaar. Als de baas komt, zal hij je zeker ontdekken, want niets ontgaat zijn scherpe blik." En jawel, hij kwam binnen en maakte een enorm kabaal over de manier waarop de ossen werden gehouden. "De beesten verhongeren!" riep hij; "hier, geef ze meer hooi en leg er een flinke laag stro onder." Terwijl hij sprak, greep hij zelf een armvol hooi uit de hoop waar het hert zich verborgen hield, en zag het meteen. Hij riep zijn mannen en liet het onmiddellijk grijpen en slachten voor de maaltijd.