De Pauw en Juno

De pauw was erg ontevreden omdat hij geen mooie stem had zoals de nachtegaal, en hij ging naar Juno om erover te klagen. "Het gezang van de nachtegaal," zei hij, "is de jaloezie van alle vogels; maar zodra ik een geluid maak, word ik het mikpunt van spot." De godin probeerde hem te troosten door te zeggen: "Je hebt weliswaar geen zangtalent, maar je overtreft alle anderen in schoonheid: je nek schittert als een smaragd en je prachtige staart is een wonder van schitterende kleuren." Maar de pauw was niet tevreden. "Wat heb ik eraan," zei hij, "om mooi te zijn, met zo'n stem als de mijne?" Toen antwoordde Juno, met een vleugje strengheid in haar stem: 'Het lot heeft aan allen de gaven gegeven die hen toebehoorden: aan jou schoonheid, aan de adelaar kracht, aan de nachtegaal zang, en zo verder aan alle anderen in hun respectievelijke mate; maar jij alleen bent ontevreden met jouw deel. Klaag daarom niet langer. Want als je huidige wens zou worden ingewilligd, zou je al snel weer reden tot nieuwe onvrede vinden.'