Paw i Junona

Paw był bardzo niezadowolony, ponieważ nie miał pięknego głosu jak słowik i poszedł poskarżyć się Junonie. „Śpiew słowika” – powiedział – „jest przedmiotem zazdrości wszystkich ptaków; ale ilekroć wydam dźwięk, staję się pośmiewiskiem”. Bogini próbowała go pocieszyć, mówiąc: „To prawda, że ​​nie masz mocy śpiewu, ale i tak przewyższasz wszystkich innych urodą: twoja szyja lśni jak szmaragd, a twój wspaniały ogon to cud o wspaniałych barwach”. Ale Paw nie dał się udobruchać. „Po co” – powiedział – „być pięknym i mieć taki głos?” Wtedy Junona odpowiedziała z nutą surowości w głosie: „Los obdarzył wszystkich przeznaczonymi im darami: tobie urodą, orlim siłą, słowiczym śpiewem i tak dalej, wszystkim pozostałym w miarę ich możliwości; ale tylko ty jesteś niezadowolona ze swojego losu. Nie skarż się więc więcej. Gdyby twoje obecne życzenie się spełniło, szybko znalazłabyś powód do nowego niezadowolenia”.