De sprinkhaan en de uil

Een uil, die in een holle boom woonde, was gewend 's nachts te eten en overdag te slapen; maar haar slaap werd ernstig verstoord door het getjilp van een sprinkhaan, die zich in de takken had genesteld. Ze smeekte hem herhaaldelijk om rekening te houden met haar comfort, maar de sprinkhaan tjilpte alleen maar harder. Uiteindelijk kon de uil het niet langer verdragen en besloot ze zich met een list van het ongedierte te ontdoen. Ze richtte zich tot de sprinkhaan en zei op haar vriendelijkste toon: "Omdat ik niet kan slapen door je gezang, dat, geloof me, zo zoet is als de tonen van Apollo's lier, zou ik graag wat nectar proeven, die Minerva me laatst gaf. Zou je niet binnen willen komen?" De sprinkhaan was gevleid door de lof voor zijn gezang en het water liep hem in de mond bij de vermelding van de heerlijke drank, dus zei hij dat hij dat graag zou doen. Nauwelijks was hij de holte binnengegaan waar de uil zat, of ze sprong op hem af en verslond hem.