Konik polny i sowa

Sowa, która mieszkała w dziupli drzewa, miała w zwyczaju żerować w nocy i spać w dzień; ale jej drzemki były mocno zakłócane przez ćwierkanie konika polnego, który zajął miejsce w gałęziach. Błagała go wielokrotnie, aby miał trochę szacunku dla jej wygody, ale konik polny, wręcz przeciwnie, ćwierkał tylko głośniej. W końcu Sowa nie mogła tego znieść i postanowiła pozbyć się szkodnika za pomocą podstępu. Zwracając się do konika polnego, rzekła w najprzyjemniejszy dla siebie sposób: „Skoro nie mogę spać przez twoją pieśń, która, uwierz mi, jest tak słodka jak dźwięki liry Apollina, mam ochotę skosztować nektaru, którym Minerwa dała mi parę dni temu. Czy nie wejdziesz i nie przyłączysz się do mnie?” Konik polny był pochlebiony pochwałą swojej pieśni, a jego usta również śliniły się na wzmiankę o pysznym napoju, więc powiedział, że będzie zachwycony. Nie zdążył nawet wejść do dziupli, w której siedziała Sowa, gdy ta rzuciła się na niego i go pożarła.