De adelaar en de kever

Een adelaar achtervolgde een haas, die voor haar leven rende en ten einde raad was. Ze zag een kever en smeekte hem om hulp. Toen de adelaar dichterbij kwam, waarschuwde de kever haar om de haas niet aan te raken, want die was onder zijn bescherming. Maar de adelaar merkte de kever niet op, omdat die zo klein was, greep de haas en at haar op. De kever vergat dit nooit en hield het nest van de adelaar in de gaten. Telkens als de adelaar een ei legde, klom hij omhoog, rolde het uit het nest en brak het. Uiteindelijk maakte de adelaar zich zoveel zorgen over het verlies van haar eieren dat ze naar Jupiter ging, de beschermheilige van adelaars, en hem smeekte haar een veilige plek te geven om te nestelen. Hij liet haar haar eieren in zijn schoot leggen. Maar de kever merkte dit op, maakte een bolletje aarde ter grootte van een adelaarsei, vloog omhoog en legde het in Jupiters schoot. Toen Jupiter het vuil zag, stond hij op om het uit zijn gewaad te schudden, en, de eieren vergetend, schudde hij die er ook uit, en die braken net als voorheen. Sindsdien, zo zegt men, leggen adelaars nooit hun eieren in het seizoen waarin kevers actief zijn.

De zwakken vinden soms manieren om een ​​belediging te wreken, zelfs op de sterken.