Orzeł i chrząszcz

Orzeł gonił zająca, który uciekał jak szalony i nie wiedział, gdzie szukać pomocy. Wkrótce dostrzegła chrząszcza i błagała go o pomoc. Kiedy więc orzeł się zbliżył, chrząszcz ostrzegł ją, by nie dotykała zająca, który był pod jego opieką. Ale orzeł nie zauważył chrząszcza, ponieważ był tak mały, schwytał zająca i go zjadł. Chrząszcz nigdy o tym nie zapomniał i pilnował gniazda orła, a ilekroć orzeł składał jajko, wdrapywał się na nie, wytaczał je z gniazda i rozbijał. W końcu orlica tak bardzo przejęła się utratą jaj, że udała się do Jowisza, który jest szczególnym opiekunem orłów, i błagała go, by dał jej bezpieczne miejsce na gniazdo: pozwolił jej więc złożyć jaja na swoich kolanach. Ale chrząszcz to zauważył i ulepił z ziemi kulę wielkości orlego jaja, po czym wzbił się w powietrze i złożył ją na kolanach Jowisza. Kiedy Jowisz zobaczył ziemię, wstał, by strząsnąć ją z szaty, i zapominając o jajach, strząsnął je również, a one były stłuczone tak jak poprzednio. Od tamtej pory, jak mówią, orły nigdy nie składają jaj w porze, gdy pojawiają się chrząszcze.

Słabi czasami znajdą sposób, aby pomścić zniewagę, nawet na silnych.