Ex Oblivione

Son günlerim yaklaşırken ve varoluşun çirkin önemsiz ayrıntıları, işkencecilerin kurbanlarının vücutlarının bir noktasına durmaksızın damlattığı küçük su damlaları gibi beni deliliğe sürüklemeye başladığında, uykunun aydınlık sığınağını sevdim. Rüyalarımda hayatta boşuna aradığım güzelliğin bir parçasını buldum ve eski bahçelerde ve büyülü ormanlarda dolaştım.

Bir zamanlar, rüzgar yumuşak ve hoş kokuluyken, güneyin çağrısını duydum ve garip yıldızların altında sonsuz ve uyuşuk bir şekilde yelken açtım.

Bir zamanlar hafif bir yağmur yağarken, güneşsiz bir derenin altından, yerin altından bir kayıkla süzülerek mor alacakaranlığın, ışıl ışıl çardakların ve solmayan güllerin olduğu başka bir dünyaya ulaştım.

Bir keresinde, gölgeli korulara ve harabelere uzanan altın bir vadiden geçtim ve yol, antik sarmaşıklarla yeşile bürünmüş görkemli bir duvarda sona erdi ve duvarın üzerinde küçük bir bronz kapı vardı.

O vadiden defalarca geçtim ve dev ağaçların grotesk bir şekilde kıvrılıp büküldüğü, gri toprağın gövdeden gövdeye nemli bir şekilde uzandığı, bazen de gömülü tapınakların küflü taşlarını ortaya çıkardığı o hayaletimsi yarı karanlıkta gittikçe daha uzun süre durakladım. Ve hayallerimin hedefi her zaman, içinde küçük bronz bir kapı bulunan, sarmaşıklarla kaplı görkemli duvardı.

Bir süre sonra, uyanık geçen günler gri ve tekdüze halleriyle giderek daha da dayanılmaz hale gelirken, sık sık vadide ve gölgeli korularda uyuşturucu etkisi altında bir huzur içinde dolaşır, onları sonsuza dek ikametgahım olarak nasıl ele geçirebileceğimi, böylece artık ilgi çekici ve yeni renklerden yoksun, sıkıcı bir dünyaya geri dönmek zorunda kalmayacağımı düşünürdüm. Ve o görkemli duvardaki küçük kapıya baktığımda, ötesinde, bir kez girildiğinde geri dönüşün mümkün olmayacağı bir rüya ülkesinin uzandığını hissederdim.

Bu yüzden her gece uyurken, sarmaşıklarla kaplı eski duvardaki gizli kapı mandalını bulmaya çalışırdım, her ne kadar son derece iyi gizlenmiş olsa da. Ve kendime, duvarın ötesindeki alemin sadece daha kalıcı değil, aynı zamanda daha güzel ve daha ışıltılı olduğunu söylerdim.

Sonra bir gece, Zakarion'un rüya şehrinde, o şehirde eskiden yaşamış ve uyanık dünyada doğmayacak kadar bilge olan rüya bilgelerinin düşünceleriyle dolu sararmış bir papirüs buldum. İçinde rüya dünyasıyla ilgili birçok şey yazılıydı ve bunların arasında altın bir vadi, tapınakları olan kutsal bir koru ve küçük bir bronz kapıyla delinmiş yüksek bir duvarın öyküsü de vardı. Bu öyküyü görünce, ziyaret ettiğim yerlere dokunduğunu anladım ve bu yüzden sararmış papirüsü uzun uzun okudum.

Rüya bilgelerinden bazıları, geçilmez kapının ötesindeki harikaları muhteşem bir dille anlatırken, diğerleri dehşet ve hayal kırıklığından bahsetti. Hangisine inanacağımı bilemedim, yine de bilinmeyen diyara sonsuza dek geçmeyi giderek daha çok arzuladım; çünkü şüphe ve gizlilik, en büyük cazibedir ve hiçbir yeni dehşet, sıradanlığın günlük işkencesinden daha korkunç olamaz. Bu yüzden, kapıyı açacak ve beni içeriye itecek ilacı öğrendiğimde, bir sonraki uyanışımda onu almaya karar verdim.

Dün gece ilacı yuttum ve rüyalar aleminde altın vadiye ve gölgeli korulara doğru süzüldüm; ve bu sefer antik duvara vardığımda, küçük bronz kapının aralık olduğunu gördüm. Ötesinden, devasa kıvrımlı ağaçları ve gömülü tapınakların tepelerini garip bir şekilde aydınlatan bir parıltı geliyordu ve asla geri dönmeyeceğim o diyarın ihtişamını bekleyerek, şarkılar söyleyerek yoluma devam ettim.

Fakat kapı daha da açılıp, uyuşturucu ve rüyanın büyüsü beni içeri ittiğinde, tüm manzaraların ve ihtişamın sona erdiğini anladım; çünkü o yeni alemde ne kara ne de deniz vardı, sadece ıssız ve sınırsız uzayın beyaz boşluğu vardı. Bu yüzden, umduğumdan çok daha mutlu bir şekilde, hayatın şeytanının beni kısa ve ıssız bir saatliğine çağırdığı o kristal unutuşun sonsuzluğuna yeniden karıştım.