Ex Oblivione

Toen mijn laatste dagen aanbraken en de lelijke kleinigheden van het bestaan ​​me tot waanzin dreef, zoals de kleine waterdruppels die beulen onophoudelijk op één plek op het lichaam van hun slachtoffer laten vallen, koesterde ik de stralende toevlucht van de slaap. In mijn dromen vond ik een glimp van de schoonheid die ik tevergeefs in het leven had gezocht, en dwaalde ik door oude tuinen en betoverde bossen.

Ooit, toen de wind zacht en geurig was, hoorde ik het zuiden roepen en voer ik eindeloos en loom onder vreemde sterren.

Ooit, toen de zachte regen viel, gleed ik in een bootje over een zonloze stroom onder de aarde tot ik een andere wereld bereikte van paarse schemering, iriserende prieeltjes en onsterfelijke rozen.

En eens wandelde ik door een gouden vallei die leidde naar schaduwrijke bossen en ruïnes, en eindigde bij een machtige muur, groen begroeid met oude wijnranken en doorboord door een klein bronzen poortje.

Ik wandelde talloze keren door die vallei en bleef steeds langer staan ​​in het spookachtige schemerlicht, waar de reusachtige bomen zich grotesk kronkelden en verdraaiden, en de grijze grond vochtig van stam tot stam reikte, soms de met schimmel bevlekte stenen van begraven tempels onthullend. En altijd was het doel van mijn fantasie de machtige, met wijnranken begroeide muur met het kleine bronzen poortje erin.

Na verloop van tijd, toen de dagen van het wakker zijn steeds minder draaglijk werden door hun grauwe en eentonige aard, dwaalde ik vaak in een door verdovende middelen veroorzaakte rust door de vallei en de schaduwrijke bossen, en vroeg ik me af hoe ik ze tot mijn eeuwige woonplaats kon maken, zodat ik niet langer hoefde terug te kruipen naar een saaie wereld zonder interesse en nieuwe kleuren. En terwijl ik naar het kleine poortje in de machtige muur keek, voelde ik dat daarachter een droomland lag, waaruit, eenmaal betreden, geen terugkeer mogelijk was.

Elke nacht probeerde ik in mijn slaap het verborgen slot van de poort in de met klimop begroeide, oude muur te vinden, hoewel het buitengewoon goed verborgen was. En ik hield mezelf voor dat het rijk achter de muur niet alleen duurzamer, maar ook mooier en stralender was.

Op een nacht vond ik in de droomstad Zakarion een vergeelde papyrus, gevuld met de gedachten van droomwijzen die vroeger in die stad woonden en die te wijs waren om ooit in de wakende wereld geboren te worden. Daarin stonden veel dingen geschreven over de droomwereld, waaronder over een gouden vallei en een heilig bos met tempels, en een hoge muur doorboord door een kleine bronzen poort. Toen ik deze overlevering zag, wist ik dat het betrekking had op de taferelen die ik had bezocht, en daarom las ik lang in de vergeelde papyrus.

Sommige droomwijzen schreven prachtig over de wonderen achter de ondoordringbare poort, maar anderen vertelden over gruwel en teleurstelling. Ik wist niet wat ik moest geloven, maar verlangde er steeds meer naar om voorgoed het onbekende land binnen te treden; want twijfel en geheimzinnigheid zijn de grootste lokroep der lokroepen, en geen nieuwe gruwel kan verschrikkelijker zijn dan de dagelijkse kwelling van het alledaagse. Dus toen ik hoorde van het middel dat de poort zou openen en me erdoorheen zou leiden, besloot ik het te nemen zodra ik weer wakker werd.

Gisteravond slikte ik het middel in en zweefde dromerig naar de gouden vallei en de schaduwrijke bossen; en toen ik deze keer bij de oude muur aankwam, zag ik dat het kleine bronzen poortje op een kier stond. Van daarachter kwam een ​​gloed die op vreemde wijze de reusachtige, kronkelende bomen en de toppen van de begraven tempels verlichtte, en ik dreef zingend verder, vol verwachting van de glorie van het land waarvandaan ik nooit meer zou terugkeren.

Maar toen de poort verder openzwaaide en de toverkracht van drugs en dromen me erdoorheen duwde, wist ik dat alle pracht en praal voorbij was; want in dat nieuwe rijk was er noch land noch zee, maar slechts de witte leegte van onbewoonde en onbegrensde ruimte. Zo, gelukkiger dan ik ooit had durven hopen, loste ik weer op in die oorspronkelijke oneindigheid van kristallen vergetelheid waaruit de demon Leven me voor een kort en desolaat uur had geroepen.