Ex Oblivione

Gdy nadeszły ostatnie dni, a brzydkie drobiazgi istnienia zaczęły doprowadzać mnie do szaleństwa niczym drobne krople wody, które oprawcy bezustannie spuszczali na jedno miejsce ciała ofiary, pokochałem promienne schronienie snu. W snach odnajdywałem cząstkę piękna, którego na próżno szukałem w życiu, i wędrowałem po starych ogrodach i zaczarowanych lasach.

Pewnego razu, gdy wiatr był łagodny i pachnący, usłyszałem wołanie południa i żeglowałem bez końca i leniwie pod dziwnymi gwiazdami.

Pewnego razu, gdy spadł delikatny deszcz, płynąłem barką w dół bezcielesnego strumienia pod ziemią, aż dotarłem do innego świata fioletowego zmierzchu, mieniących się altan i niewiędnących róż.

I pewnego razu szedłem złotą doliną, która prowadziła do mrocznych gajów i ruin, a kończyła się potężnym, zielonym murem porośniętym starożytnymi winoroślami, przez który przechodziła mała brama z brązu.

Wielokrotnie przechadzałem się tą doliną i coraz dłużej zatrzymywałem się w widmowym półmroku, gdzie olbrzymie drzewa groteskowo wiły się i skręcały, a szara ziemia ciągnęła się wilgotno od pnia do pnia, odsłaniając niekiedy spleśniałe kamienie pogrzebanych świątyń. I zawsze celem moich fantazji był potężny, porośnięty winoroślą mur z małą, brązową bramą.

Z czasem, gdy dni jawy stawały się coraz mniej znośne z powodu swojej szarości i monotonii, często dryfowałem w opiatowym spokoju przez dolinę i mroczne gaje, zastanawiając się, jak mógłbym je posiąść na wieczne mieszkanie, abym nie musiał już czołgać się z powrotem do nudnego świata pozbawionego atrakcji i nowych barw. A patrząc na małą furtkę w potężnym murze, czułem, że za nią kryje się kraina snów, z której, gdy raz się do niej wejdzie, nie będzie powrotu.

Więc każdej nocy we śnie usiłowałem odnaleźć ukrytą zasuwę bramy w bluszczowym, antycznym murze, choć była nadzwyczaj dobrze ukryta. I powtarzałem sobie, że królestwo za murem jest nie tylko trwalsze, ale i piękniejsze i jaśniejsze.

Pewnej nocy w mieście snów Zakarion znalazłem pożółkły papirus wypełniony myślami mędrców snów, którzy dawniej mieszkali w tym mieście i byli zbyt mądrzy, by kiedykolwiek narodzić się na jawie. Było w nim napisane wiele rzeczy dotyczących świata snów, a wśród nich była opowieść o złotej dolinie i świętym gaju ze świątyniami, a także o wysokim murze przebitym małą, brązową bramą. Kiedy zobaczyłem tę opowieść, wiedziałem, że dotyczy ona scen, które nawiedzałem, i dlatego długo czytałem pożółkły papirus.

Niektórzy mędrcy snu pisali wspaniale o cudach za nieprzebytą bramą, ale inni opowiadali o horrorze i rozczarowaniu. Nie wiedziałem, w co wierzyć, a jednak coraz bardziej pragnąłem na zawsze przekroczyć nieznaną krainę; bo wątpliwości i tajemnica to pokusa wszystkich pokus, a żadna nowa groza nie może być straszniejsza niż codzienne tortury codzienności. Kiedy więc dowiedziałem się o leku, który otworzy bramę i mnie przez nią przeniesie, postanowiłem go zażyć, gdy tylko się obudzę.

Wczoraj wieczorem połknąłem narkotyk i sennie popłynąłem w złotą dolinę i mroczne gaje; a kiedy tym razem dotarłem do starożytnego muru, zobaczyłem, że mała brama z brązu jest uchylona. Zza niego nadleciała poświata, która dziwnie oświetlała olbrzymie, powykręcane drzewa i szczyty pogrzebanych świątyń, a ja płynąłem dalej z pieśnią, oczekując chwały krainy, z której nigdy nie wrócę.

Lecz gdy brama się rozwarła, a czary narkotyku i snu przepchnęły mnie przez nią, zrozumiałem, że wszelkie widoki i wspaniałości dobiegły końca; bo w tym nowym królestwie nie było ani lądu, ani morza, lecz jedynie biała pustka bezludnej i nieograniczonej przestrzeni. Tak więc, szczęśliwszy, niż kiedykolwiek śmiałem się spodziewać, rozpłynąłem się ponownie w tej rodzimej nieskończoności kryształowej nicości, z której demon Życie wezwał mnie na jedną krótką i opustoszałą godzinę.