เอ็กซ์ ออบลิวิโอเน่

เมื่อวันสุดท้ายมาถึง และเรื่องเล็กน้อยที่น่าเกลียดน่ากลัวในชีวิตเริ่มผลักดันฉันไปสู่ความบ้าคลั่ง เหมือนหยดน้ำเล็กๆ ที่ผู้ทรมานปล่อยออกมาอย่างไม่หยุดหย่อนบนจุดๆ หนึ่งของร่างกายเหยื่อ ฉันรักที่หลบภัยอันบริสุทธิ์ของการนอนหลับ ในความฝัน ฉันพบความงามเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันพยายามค้นหาในชีวิตอย่างเปล่าประโยชน์ และได้ท่องไปในสวนเก่าแก่และป่าต้องมนต์

ครั้งหนึ่งเมื่อสายลมพัดเบาและหอมกรุ่น ฉันได้ยินเสียงเรียกจากทางใต้ และล่องลอยไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและเนิบช้าภายใต้ดวงดาวแปลกตา

ครั้งหนึ่งเมื่อสายฝนโปรยปรายลงมา ฉันได้ล่องลอยไปในเรือเล็กตามลำธารมืดมิดใต้ผืนดิน จนกระทั่งไปถึงอีกโลกหนึ่งที่เต็มไปด้วยแสงสนธยาสีม่วง ซุ้มไม้เลื้อยระยิบระยับ และดอกกุหลาบที่ไม่เหี่ยวเฉา

และครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าได้เดินผ่านหุบเขาสีทองที่ทอดไปสู่ป่าร่มรื่นและซากปรักหักพัง และสิ้นสุดลงที่กำแพงอันยิ่งใหญ่เขียวชอุ่มไปด้วยเถาวัลย์โบราณ และมีประตูทองสัมฤทธิ์เล็กๆ บานหนึ่งเจาะทะลุอยู่

หลายครั้งที่ฉันเดินผ่านหุบเขานั้น และฉันก็จะหยุดอยู่นานขึ้นเรื่อยๆ ในแสงสลัวๆ ที่ต้นไม้ใหญ่บิดเบี้ยวและโค้งงออย่างน่าสยดสยอง และพื้นดินสีเทาชื้นแฉะทอดยาวจากลำต้นหนึ่งไปยังอีกลำต้นหนึ่ง บางครั้งก็เผยให้เห็นหินที่เปื้อนราของวิหารที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน และเป้าหมายในจินตนาการของฉันก็คือ กำแพงขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ พร้อมประตูทองสัมฤทธิ์เล็กๆ ที่อยู่ภายในนั้น

เมื่อเวลาผ่านไป วันเวลาแห่งการตื่นนอนเริ่มยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ จากความเทาหม่นและความซ้ำซากจำเจ ฉันมักจะล่องลอยไปอย่างสงบสุขราวกับอยู่ในภวังค์ ผ่านหุบเขาและป่าร่มรื่น และสงสัยว่าฉันจะยึดครองสถานที่เหล่านี้เป็นที่อยู่อาศัยชั่วนิรันดร์ได้อย่างไร เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องคลานกลับไปสู่โลกที่น่าเบื่อหน่าย ปราศจากความน่าสนใจและสีสันใหม่ๆ อีกต่อไป และเมื่อฉันมองไปยังประตูเล็กๆ ในกำแพงอันยิ่งใหญ่ ฉันรู้สึกว่าเบื้องหลังประตูนั้นคือดินแดนแห่งความฝัน ซึ่งเมื่อเข้าไปแล้วจะไม่มีวันหวนกลับ

ดังนั้นทุกคืนในยามหลับ ฉันจึงพยายามค้นหากลอนประตูที่ซ่อนอยู่ภายในกำแพงโบราณที่ปกคลุมด้วยไม้เลื้อย แม้ว่ามันจะซ่อนอยู่อย่างมิดชิดก็ตาม และฉันก็จะบอกตัวเองว่าอาณาจักรที่อยู่เบื้องหลังกำแพงนั้นไม่เพียงแต่จะยั่งยืนกว่าเท่านั้น แต่ยังงดงามและเจิดจรัสกว่าอีกด้วย

แล้วคืนหนึ่งในเมืองแห่งความฝันซาคาริออน ฉันได้พบกระดาษปาปิรัสสีเหลืองเก่าแผ่นหนึ่งที่เต็มไปด้วยความคิดของปราชญ์แห่งความฝันผู้ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในเมืองนั้นในสมัยโบราณ และผู้ซึ่งฉลาดหลักแหลมเกินกว่าจะเกิดมาในโลกแห่งความจริง ในนั้นมีการเขียนเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับโลกแห่งความฝัน และในบรรดาเรื่องราวเหล่านั้นมีตำนานเกี่ยวกับหุบเขาสีทองและป่าศักดิ์สิทธิ์ที่มีวิหาร และกำแพงสูงที่มีประตูทองสัมฤทธิ์เล็กๆ เจาะอยู่ เมื่อฉันเห็นตำนานเหล่านี้ ฉันรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับฉากที่ฉันเคยไปเยือน และด้วยเหตุนี้ฉันจึงอ่านกระดาษปาปิรัสสีเหลืองเก่าแผ่นนั้นเป็นเวลานาน

นักปราชญ์แห่งความฝันบางคนเขียนบรรยายอย่างงดงามถึงสิ่งมหัศจรรย์ที่อยู่เบื้องหลังประตูที่ไม่อาจผ่านพ้นได้ แต่บางคนก็เล่าถึงความน่าสะพรึงกลัวและความผิดหวัง ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี แต่ยิ่งปรารถนาที่จะข้ามไปยังดินแดนที่ไม่รู้จักตลอดกาลมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะความสงสัยและความลับคือสิ่งล่อใจที่ร้ายกาจที่สุด และไม่มีความน่าสะพรึงกลัวใดจะน่ากลัวไปกว่าการทรมานในชีวิตประจำวันที่แสนธรรมดา ดังนั้นเมื่อฉันได้รู้ถึงยาที่จะไขประตูและนำพาฉันผ่านไป ฉันจึงตั้งใจที่จะกินมันเมื่อตื่นขึ้นมาครั้งต่อไป

เมื่อคืนนี้ฉันกลืนยาเข้าไปและล่องลอยอย่างฝันหวานไปยังหุบเขาสีทองและป่าร่มรื่น และเมื่อฉันมาถึงกำแพงโบราณในครั้งนี้ ฉันเห็นว่าประตูทองสัมฤทธิ์เล็กๆ นั้นแง้มอยู่ แสงเรืองรองส่องมาจากด้านหลัง ส่องสว่างต้นไม้บิดเบี้ยวขนาดใหญ่และยอดวิหารที่ฝังอยู่ใต้ดินอย่างแปลกประหลาด และฉันก็ล่องลอยต่อไปอย่างรื่นรมย์ รอคอยความรุ่งโรจน์ของดินแดนที่ฉันจะไม่มีวันได้กลับไปอีก

แต่เมื่อประตูเปิดกว้างขึ้น และเวทมนตร์แห่งยาเสพติดและความฝันผลักดันฉันผ่านเข้าไป ฉันก็รู้ว่าทัศนียภาพและความรุ่งโรจน์ทั้งหมดได้สิ้นสุดลงแล้ว เพราะในดินแดนใหม่นั้นไม่มีทั้งแผ่นดินหรือทะเล แต่มีเพียงความว่างเปล่าสีขาวไร้ผู้คนและไร้ขอบเขต ดังนั้น ด้วยความสุขยิ่งกว่าที่ฉันเคยหวังไว้ ฉันจึงละลายหายไปอีกครั้งในความไร้ขอบเขตแห่งความลืมเลือนอันบริสุทธิ์ที่เทพแห่งชีวิตได้เรียกฉันมาในช่วงเวลาสั้นๆ อันแสนโดดเดี่ยว