Czapla i pożyczony dzwonek

Czapla pożyczyła mały mosiężny dzwoneczek od kozy pasącej się obok bagien. Zawiesiła go na gałęzi nad gniazdem i powiedziała innym ptakom, że będzie nim dzwonić, gdy tylko pojawi się lis.

Ptaki podziękowały jej. Wcześniej wieści o niebezpieczeństwie powoli rozprzestrzeniały się z trzcinowiska na trzcinowisko. Niektóre usłyszały za późno; inne przestraszyły się plotek i opuściły żerowiska bez powodu.

Pierwszego ranka czapla zobaczyła lisa przemierzającego odległe wzgórze. Zadzwoniła dzwonkiem. Wszystkie ptaki na mokradłach natychmiast się poderwały. Kaczki rozproszyły się po wodzie, zięby zostawiły nasiona, a rodzina łysek ukryła się pod brzegiem. Lis, który odszedł gdzie indziej, spojrzał w dół z zainteresowaniem.

Drugiego ranka czapla zobaczyła czerwony ogon za krzakiem i ponownie zadźwięczała. Należał do wiewiórki. Trzeciego ranka zadźwięczała, bo usłyszała szelest. To koza przyszła poprosić o dzwonek.

„Jeszcze nie” – powiedziała czapla. „Zapewniłam wszystkim większe bezpieczeństwo”.

Koza spojrzała na puste żerowiska. „A ty?”

Tego popołudnia lis wszedł na mokradła wąską groblą. Czapla zadźwięczała z całych sił. Większość ptaków kontynuowała żerowanie. Zięby stwierdziły, że to prawdopodobnie kolejna wiewiórka. Kaczki stwierdziły, że czapla lubi hałasować. Tylko łyski, które same widziały lisa, uciekły w porę.

Czapla upuściła dzwonek i poleciała na groblę. Stanęła na drodze lisa, rozkładając skrzydła. Kiedy skoczył, oderwała się i wylądowała dalej. Poprowadziła go w stronę otwartej łąki, podczas gdy młodsze ptaki uciekły w trzciny.

O zmierzchu oddała dzwonek. Jego serce było wygięte. Zaproponowała, że ​​go naprawi, zanim koza pójdzie do domu.

„Co zrobisz bez dzwonka ostrzegawczego?” zapytała koza.

„Strzeżcie grobli” – powiedziała czapla. „I powiedzcie ptakom, gdzie jest niebezpieczeństwo”.

Następnego ranka ptaki uzgodniły plan. Te, które znajdowały się najbliżej grobli, miały wołać, gdy lis wchodził. Te, które stały dalej, miały podawać miejsce i kierunek, nie tylko sygnał alarmu. Czapla objęła pierwszą wartę.

Tydzień później koza pożyczyła im naprawiony dzwonek. Tym razem dzwonili nim tylko wtedy, gdy niebezpieczeństwo zbliżało się do bagien. Kiedy zabrzmiał, wszystkie ptaki wiedziały, dokąd lecieć.