Muhteşem

Tanıdığımız bir adam var ki, bu ülkenin yetiştirdiği en zeki mantıkçılardan biri. Bir problemi çözme biçimi bazen kehanetten farksız. Geçen hafta bir gün karısı ona birkaç şey satın almasını söyledi ve tüm mantıksal yeteneklerinde olduğu gibi, sıradan konularda biraz unutkan olduğu için, görevini unutmasın diye parmağına bir ip bağladı. O gece saat dokuza doğru eve doğru aceleyle giderken, aniden parmağındaki ipi hissetti ve olduğu yerde kaldı. Sonra da ipin oraya neden konulduğunu bir türlü hatırlayamadı.

“Bakalım,” dedi. “Unutmamak için parmağıma ip bağlanmıştı. Bu yüzden unutma beni çiçeği. Unutma beni çiçeği de bir çiçektir. Ah, evet, işte bu. Bir çuval un almam gerekiyordu.”

O muazzam zekâ işini halletmişti.