Dava

Dava, ne yaptığı söylenmeden tutuklanan Josef K.’yı izler. Görünüşte sıradan hayatının büyük bölümünü sürdürmesine izin verilmesi, suçlamanın yerini saptamayı ve ona karşı koymayı zorlaştırır. Mahkeme sanki işyerlerinde, yatak odalarında, konuşmalarda ve K.’nın bunlara yüklediği beklentilerde yaşar.

Romanın bürokrasisi aynı zamanda toplumsal olduğu için korkutucudur. İnsanlar tanıştırmalar, içeriden bilgiler ve koşullu yardımlar sunar. Bu vaatler erişimi, her zaman ertelenebilecek bir kaynağa çevirir. K.’nın yeterliliğini kanıtlama girişimleri onu tekrar tekrar sistemin söz dağarcığının daha derinine çeker.

Kafka tehdidi absürt komediyle karıştırır. Odalar elverişsizdir, görevliler bedensel ve küçük hesapçıdır; güya yetkin açıklamalar son derece ayrıntılı biçimde işe yaramaz olabilir. Yalnızca gizli bir şifre arayarak okumak, bu sahnelerin mahcubiyeti, kendini beğenmişliği ve iktidar tarafından tanınma arzusunu ne kadar yakından gözlemlediğini gölgeleyebilir.

Kafka’nın ölümünden sonra yayımlanan roman tamamlanmamıştır; baskılar ve editoryal düzenlemeler okuma deneyimini etkileyebilir. Çözümsüz kalan bölümleri kesin bir yanıt uydurma daveti saymak gerekmez. Belirsizlikle ve kendi üstüne dönen durumlarla rahat eden okurlar için güçlü bir seçimdir. Çözülmüş bir gizem isteyenler onu sinir bozucu bulabilir, fakat bu duygu kitabın anlaşılır bir yargılama yolunun bulunmadığı suçlama hâlini incelemesine bağlıdır.