นักทำแผนที่แห่งรากไม้
นักทำแผนที่ที่อยู่ใต้เมืองมีชีวิตแห่งหนึ่งค้นพบว่า การอนุรักษ์สถานที่สำคัญที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองอาจทำให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ใต้เงาของสถานที่นั้นต้องจ่ายราคาสูง
เมืองที่อยู่ใต้ต้นโอ๊กนั้นไม่มีถนนตรงเลย หลังคาบ้านสร้างตามแนวราก บันไดคดเคี้ยวไปตามปมไม้ และทุกฤดูใบไม้ผลิบ้านเรือนก็จะขยับไปเล็กน้อย นี่คือเหตุผลที่เมืองนี้จ้างนักทำแผนที่ และเป็นเหตุผลที่เนราไม่เคยใช้แผนที่ของปีที่แล้วเลย
ในเดือนเมษายนปีหนึ่ง เธอพบรอยแตกสีแดงอยู่ใต้จัตุรัสเซนต์โอริน รากไม้ด้านบนนั้นหนาเท่ากับมหาวิหาร หลายชั่วอายุคนได้สลักชื่อแต่งงานของตนลงบนเปลือกไม้ โดยเชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่ยึดเมืองเอาไว้ เครื่องมือของเนราแสดงให้เห็นว่ามันกลวง
เธอเอาภาพวาดของเธอไปให้สภา พวกเขาขอบคุณเธอที่ค้นพบแหล่งท่องเที่ยวใหม่ พวกเขาแนะนำว่าแท่นชมวิวอาจช่วยจ่ายค่าซ่อมแซมได้ เมื่อเธออธิบายว่ารากไม้สามารถล้มได้ พวกเขาก็ถามว่านักทำแผนที่รุ่นเยาว์อย่างเธอมีคุณสมบัติที่จะมาโต้แย้งความมั่นคงที่มีมาสามร้อยปีได้หรือไม่
คืนนั้นเนราเอาหูแนบเปลือกต้นโอ๊ก ต้นโอ๊กส่งเสียงออกมาอย่างช้าๆ เหมือนเสียงไม้บวมเมื่อประตูเปิดออก มันต้องการสลัดรากที่ตายแล้วทิ้ง การยึดรากนั้นไว้ทำให้รากที่ยังมีชีวิตอยู่ซึ่งหล่อเลี้ยงย่านทางทิศตะวันตกขาดสารอาหาร
“คุณรอได้ไหม?” เธอถาม
“ฉันรอมานานแล้ว” ต้นโอ๊กกล่าว
ชื่อของพ่อเธอถูกสลักไว้เหนือชื่อของแม่เธอ บนรากไม้ที่แห้งตาย เนราใช้หัวแม่มือลากตามตัวอักษร พ่อของเธอเสียชีวิตก่อนที่การฝึกงานของเธอจะสิ้นสุดลง หลายปีที่ผ่านมา เธอใช้ตัวอักษรเหล่านั้นเป็นตัวตัดสินใจเรื่องยากๆ ราวกับว่าลายเนื้อไม้อาจจะเก็บรักษาคำตอบของเขาไว้ได้
ในตอนเช้า เธอวาดแผนที่บ้านเรือนที่เสี่ยงต่อการถูกทำลาย ได้แก่ บ้านของ 62 ครอบครัว ร้านเบเกอรี่ โรงเรียนสอนดนตรี และห้องประชุมที่เก่าแก่ที่สุดของสภา เธอทำเครื่องหมายรากไม้ที่กำลังเติบโตซึ่งอาจรองรับถนนสายใหม่ จากนั้นเธอก็นำภาพวาดเหล่านั้นไปแปะไว้ที่จัตุรัสเพื่อให้ทุกคนสามารถอ่านได้
การโต้เถียงกินเวลาหกวัน ในวันที่เจ็ด คนทำขนมปังก็ขนเตาอบของเธอไปไว้ในห้องเก็บของที่ว่างเปล่า ครูสอนดนตรีก็พานักเรียนของเขาไปไว้ในตลาด เมื่อประตูบานแรกถูกถอดออกจากบานพับ การจากไปก็กลายเป็นสิ่งที่ผู้คนสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้
เนราอยู่จนกระทั่งห้องประชุมว่างเปล่า เธอใช้เลื่อยขนาดเล็กตัดเปลือกไม้ที่มีชื่อของพ่อแม่เธอออก มันจะไม่มีวันกลับมาเป็นไม้ที่มีชีวิตได้อีกต่อไป แต่มันก็ตายไปแล้ว
ต้นโอ๊กสลัดรากที่ตายแล้วทิ้งในยามรุ่งอรุณ ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจัตุรัสร้าง ด้านหลังนั้น น้ำเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาจากลำคลองที่แห้งแล้งมานานหลายปี
ในย่านที่สร้างใหม่นั้นไม่มีพื้นที่สำหรับจัตุรัสขนาดใหญ่ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เนราจึงวาดแผนผังลานแคบๆ ที่มีม้านั่งอยู่ใต้ต้นอ่อนสีเขียวสด เธอนำเปลือกไม้ที่มีชื่อแกะสลักไปแขวนไว้ด้านในประตูบ้านของเธอเอง เมื่อใดก็ตามที่เธอต้องการคำตอบ เธอก็จะนำภาพวาดของเธอไปให้ผู้คนที่บ้านยังขยับไปตามรากไม้ที่เติบโต
เรื่องแต่งต้นฉบับ © Stories.red
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
