สาเหตุที่ทำให้เกิดความไม่สบายใจ

เมื่อวงดนตรีของซูซามาเยือนฮิวสตันเมื่อประมาณสัปดาห์ก่อน ศาสตราจารย์ซูซาได้รับเชิญไปรับประทานอาหารเย็นกับพลเมืองผู้มีชื่อเสียงท่านหนึ่ง ซึ่งได้พบกับเขาขณะที่ไปเยือนทางภาคเหนือ

สุภาพบุรุษท่านนี้ แม้จะเป็นบุคคลที่มีฐานะและชื่อเสียงสูง แต่ก็ร่ำรวยขึ้นมาได้ด้วยวิธีการฉ้อฉล การประหยัดในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเขากลายเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจในละแวกบ้าน และคนรู้จักบางคนถึงกับเรียกเขาว่าคนตระหนี่

หลังอาหารเย็น ศาสตราจารย์ซูซาได้รับเชิญให้เล่นเปียโน ซึ่งเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในเครื่องดนตรีชนิดนี้ และเขาก็ได้เล่น โดยบรรเลงโซนาตาของเบโธเฟนที่ไพเราะ และผลงานประพันธ์ของนักประพันธ์ชั้นนำอีกหลายท่าน

ขณะที่ศาสตราจารย์กำลังบรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะในคีย์ไมเนอร์ เขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าภาพมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทีไม่สบายใจ และดูวิตกกังวลอย่างมาก ในไม่ช้าสุภาพบุรุษจากฮูสตันก็เดินมาที่เปียโนและแตะไหล่ศาสตราจารย์ซูซา

เขาพูดว่า “ช่วยเล่นเพลงที่สนุกสนานกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ เล่นเพลงจิ๊กหรือเพลงควิกสเต็ปก็ได้ครับ เพลงที่เร็วและสนุกสนาน”

“อ๋อ” ศาสตราจารย์กล่าว “ดนตรีเศร้าๆ แบบนี้ส่งผลต่อจิตใจของคุณสินะ?”

“ไม่ครับ” พิธีกรกล่าว “ผมมีคนงานเลื่อยไม้ในสวนหลังบ้านอยู่ทุกวัน และเขาก็เลื่อยตามจังหวะเพลงของคุณมาครึ่งชั่วโมงแล้วครับ”