เศษขนมปังบนโต๊ะ

วันหนึ่ง ชายชาวชนบทคนหนึ่งพูดกับลูกสุนัขตัวน้อยของเขาว่า “เข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วมาสนุกกันเถอะ แล้วก็เก็บเศษขนมปังบนโต๊ะด้วยนะ นายหญิงของพวกเจ้าออกไปเยี่ยมคนอื่นแล้ว”

จากนั้นลูกสุนัขตัวน้อยก็พูดว่า “ไม่ ไม่ เราจะไม่ไป ถ้าเจ้านายรู้เข้า เธอจะตีเรา”

ชาวบ้านคนนั้นกล่าวว่า “นางจะไม่รู้อะไรเลย มาเถอะ ที่จริงแล้ว นางไม่เคยให้อะไรดีๆ กับคุณเลย”

แล้วเจ้าหมาน้อยก็พูดอีกว่า “ไม่ ไม่ เราต้องปล่อยมันไป เราต้องไม่ไป” แต่ชาวชนบทก็ไม่ยอมปล่อยให้พวกมันอยู่อย่างสงบ จนกระทั่งในที่สุดพวกมันก็ไป ขึ้นไปบนโต๊ะ และกินเศษขนมปังจนหมดเกลี้ยงอย่างเอร็ดอร่อย แต่ในขณะนั้นเอง นายหญิงก็มาถึง คว้าไม้เท้าอย่างรีบร้อน และตีพวกมันอย่างรุนแรง และเมื่อพวกมันออกมานอกบ้านแล้ว เจ้าหมาน้อยก็พูดกับชาวชนบทว่า “เห็นไหม เห็นไหม เห็นไหม เห็นไหม เห็นไหม เห็นไหม?”

จากนั้นชาวบ้านก็หัวเราะและพูดว่า “ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” ดังนั้นพวกเขาจึงต้องวิ่งหนีไป