Chłop w niebie

Pewnego razu umarł biedny, pobożny chłop i stanął przed bramą niebios. W tym samym czasie przybył tam bardzo bogaty pan, który również pragnął dostać się do nieba. Wtedy przyszedł święty Piotr z kluczem, otworzył drzwi i wpuścił wielkiego człowieka, ale najwyraźniej nie zauważył chłopa i zamknął drzwi z powrotem. A teraz chłop na zewnątrz usłyszał, jak wielki człowiek został przyjęty w niebie z wielką radością i jak grają i śpiewają w środku. W końcu wszystko ucichło, a święty Piotr przyszedł i otworzył bramę niebios i wpuścił chłopa. Chłop jednak spodziewał się, że będą grać i śpiewać, gdy on również wejdzie, ale wszyscy pozostali w całkowitej ciszy; został przyjęty z wielką miłością, to prawda, i aniołowie wyszli mu na spotkanie, ale nikt nie śpiewał. Wtedy chłop zapytał świętego Piotra, dlaczego nie śpiewają dla niego tak, jak wtedy, gdy wszedł bogacz, i powiedział, że wydaje mu się, że tam, w niebie, wszystko odbywa się z taką samą stronniczością, jak na ziemi. Wtedy święty Piotr rzekł: „Wcale nie jesteś nam tak drogi, jak ktokolwiek inny, i nie będziesz się cieszył każdą niebiańską rozkoszą, jaką cieszy się bogacz, ale biedacy tacy jak ty przychodzą do nieba każdego dnia, a bogacz taki jak ten nie przychodzi częściej niż raz na sto lat!”