Pokarm Boga

Dawno, dawno temu żyły dwie siostry, z których jedna nie miała dzieci i była bogata, a druga miała pięcioro dzieci i była wdową, i tak biedną, że nie miała już dość jedzenia, by zaspokoić potrzeby swoje i dzieci. W potrzebie udała się więc do siostry i powiedziała: „Moje dzieci i ja cierpimy ogromny głód; jesteś bogata, daj mi kęs chleba”.

Bardzo bogata siostra była twarda jak kamień i powiedziała: „Sama nic nie mam w domu” i odpędziła biedne stworzenie ostrymi słowami. Po pewnym czasie mąż bogatej siostry wrócił do domu i właśnie miał ukroić sobie kawałek chleba, ale gdy zrobił pierwsze nacięcie, wypłynęła czerwona krew. Widząc to, kobieta przeraziła się i opowiedziała mu, co się stało. Pospieszył, by pomóc wdowie i jej dzieciom, ale gdy wszedł do jej pokoju, zastał ją modlącą się. Trzymała dwoje najmłodszych dzieci na rękach, a troje najstarszych leżało martwych.

Zaproponował jej jedzenie, ale ona odpowiedziała: „Nie pragniemy już ziemskiego pokarmu. Bóg zaspokoił już głód trojga z nas i wysłucha również naszych próśb”. Ledwie wypowiedziała te słowa, dwoje maluchów wydało ostatnie tchnienie, po czym jej serce pękło i osunęła się martwa.