De vlo en de os

Een vlo zei eens tegen een os: "Hoe kan het dat een grote, sterke kerel zoals jij tevreden is met het dienen van de mensheid en al het zware werk voor ze doet, terwijl ik, die niet groter ben dan je ziet, van hun lichamen leef en mijn buik vol drink van hun bloed, zonder er ooit een slag voor te hoeven slaan?" Waarop de os antwoordde: "Mensen zijn erg aardig voor me, en daarom ben ik ze dankbaar: ze geven me goed te eten en onderdak, en zo nu en dan tonen ze hun genegenheid door me over mijn kop en nek te aaien." "Ze zouden mij ook aaien," zei de vlo, "als ik ze hun gang liet gaan, maar ik zorg er goed voor dat ze dat niet doen, anders zou er niets meer van me overblijven."