De adelaar en de vos

Een adelaar en een vos werden goede vrienden en besloten dicht bij elkaar te wonen: ze dachten dat hoe vaker ze elkaar zagen, hoe beter hun vriendschap zou worden. Dus bouwde de adelaar een nest bovenin een hoge boom, terwijl de vos zich in een struikgewas aan de voet ervan vestigde en een nest welpen kreeg. Op een dag ging de vos op zoek naar voedsel, en de adelaar, die ook voedsel voor haar jongen wilde, vloog naar beneden het struikgewas in, ving de welpen van de vos en bracht ze naar boven in de boom om ze op te eten voor zichzelf en haar gezin. Toen de vos terugkwam en ontdekte wat er gebeurd was, was ze niet zozeer verdrietig om het verlies van haar welpen, maar vooral woedend omdat ze de adelaar niet te pakken kon krijgen om haar voor haar verraad te laten boeten. Dus ging ze niet ver daarvandaan zitten en vervloekte haar. Maar het duurde niet lang voordat ze haar wraak kreeg. Enkele dorpelingen waren toevallig een geit aan het offeren op een naburig altaar, en de adelaar vloog naar beneden en nam een ​​stuk brandend vlees mee naar haar nest. Er stond een harde wind en het nest vloog in brand, waardoor de jongen halfverbrand op de grond vielen. Daarop rende de vos naar de plek en verslond ze, pal voor de ogen van de adelaar.

Vals geloof ontkomt misschien aan menselijke straf, maar niet aan de goddelijke.