Orzeł i lis

Orzeł i Lis zaprzyjaźnili się i postanowili żyć blisko siebie: sądzili, że im częściej się widują, tym lepszą będą mieć przyjaźń. Orzeł zbudował więc gniazdo na szczycie wysokiego drzewa, a Lis osiadł w zaroślach u jego stóp i spłodził miot szczeniąt. Pewnego dnia Lis wyruszył na poszukiwanie pożywienia, a Orlica, która również pragnęła pożywienia dla swoich młodych, sfrunęła w zarośla, porwała młode Lisicy i zaniosła je na drzewo, aby nakarmić siebie i swoją rodzinę. Kiedy Lis wróciła i dowiedziała się, co się stało, nie tyle żałowała straty szczeniąt, co była wściekła, że ​​nie mogła dopaść Orlicy i odpłacić jej za zdradę. Usiadła więc niedaleko i przeklęła ją. Ale wkrótce się zemściła. Mieszkańcy wioski akurat składali ofiarę z kozy na sąsiednim ołtarzu, a Orzeł sfrunął i zaniósł kawałek płonącego mięsa do jej gniazda. Wiał silny wiatr i gniazdo stanęło w płomieniach, w wyniku czego jej pisklęta spadły na wpół upieczone na ziemię. Wtedy Lis pobiegł w to miejsce i pożarł je na oczach Orła.

Fałszywa wiara może uniknąć kary ludzkiej, lecz nie uniknie kary boskiej.