Een pastel
Lees het complete korte verhaal "Een pastel" van O. Henry.
Bovenal hangt de angstaanjagende nacht.
Hij smeekt haar.
Zijn hand rust op haar arm.
Ze staan in de koude, plechtige nacht en staren in een fel verlichte kamer. Zijn gezicht is wit en angstig. Dat van haar is vastberaden, uitdagend en wit van de opwellende impuls van het lot.
Tien mijl verderop, op de weg naar Harrisburg, kraait een haan met een slungelige staart, maar de vrouw laat zich niet van de wijs brengen.
Hij smeekt haar.
Ze schudt zijn hand met een afwijzende blik van zich af en zet een stap voorwaarts richting de verlichte kamer.
Hij smeekt haar.
Kristallen vlokken maanlicht trillen in de bomen erboven; sterrenstof dwarrelt langs de onmetelijke rand van het Onbereikbare. De willekeurigheid van het Absolute heerst oppermachtig.
Zonde is beneden; vrede is boven.
De zweep van de noordenwind geselt ze scherp. Koetsen razen voorbij. Rijp kruipt over de stenen, vormt een korst langs de balustrades, glinstert en weerkaatst de uitdagende maanstralen in arctische schittering.
Hij smeekt haar.
Eindelijk draait ze zich om, overwonnen.
Hij heeft geweigerd om oesters te eten.
Volledig klassiek verhaal. Engelse brontekst: Standard Ebooks. De bronuitgave vermeldt dat de tekst in de Verenigde Staten tot het publieke domein behoort; de regels verschillen per land.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
