Kirpi ve Kış Sepeti

Ormandaki hayvanlar kışlık tahıllarını kuru taş bir kemerin altındaki sepetlerde saklıyorlardı. Her hane hasat zamanında bir sepet getiriyordu. Kar yağdığında, depoladıkları tahılları paylaşıyorlardı.

Kirpi sepetini dikkatlice doldurdu, ancak her kaldırdığında dikenleri dokuma saplara takıldı. Döndüğünde sepet de onunla birlikte döndü. Tahıllar yola saçıldı. Kemere vardığında, sepetin yarısından azı kalmıştı.

Sincap kayıp tahılları saydı. Tavşan diğer herkesin işini hallettiğini söyledi. Porsuk, kirpinin sırtına daha dikkat etmesi gerektiğini önerdi.

Ertesi hasat günü için kirpi dikenlerini yapraklarla kapladı. Yapraklar yırtıldı. Kendini eski bir çuvala sardı, ancak çuval o kadar sıkıydı ki, onu çıkarmak için kirpinin yardımına ihtiyacı oldu. Kemerin yanına hiç tahıl olmadan vardı.

Hayvanlar bir toplantı düzenlediler. Sincap, kirpinin kaybettiğini telafi etmek için iki sepet getirmesini önerdi. Tavşan, sadece birilerinin dökülenleri toplayabileceği günlerde seyahat etmeyi önerdi. Porsuk ise sapları parlatmayı önerdi.

Kirpi hiçbir şey söylemedi. Her tartışmaya başkasının daha önce dile getirdiği bir sorunla gelmekten bıkmıştı.

O akşam kirpi yuvasını ziyaret etti. Kapının yanında dolu bir tahıl çuvalı gördü ve neden sepet kullandığını sordu. Kirpi, kural gereği sepet kullanılması gerektiğini söyledi.

Kirpi çuvalı düz bir ağaç kabuğu parçası üzerinde kemere doğru sürükledi. Dikenli yılan da burnuyla çuvalı destekleyerek yanında yürüdü. İçindekileri boş bir sepete ölçtüler. Sepet, tam olarak gereken miktarı, hiçbiri dökülmeden aldı.

Sincap iki kez kontrol etti. Tavşan, dokuma işine zaman harcamış hayvanlar için çuvalların adil olup olmadığını sordu. Porsuk, ilk denemeden kalan ve hala yol boyunca dağılmış olan tahıl izlerine baktı.

Sonunda, "Yiyecek depoluyoruz," dedi. "Kulpları değil."

Hasadın geri kalanında bazı hayvanlar sepet taşıdı, bazıları çuval kullandı, kunduz ise tahılını kapalı bir kutuda nehirde yüzdürdü. Sincap ise her katkıyı ölçmeye devam etti. Bu onu tatmin etti ve hiçbir zarara yol açmadı.

Kış geldiğinde, kalın kar kemerin dar girişini kapattı. Kirpi, geniş sırtıyla bir yol açarak kolayca oraya ulaşabiliyordu, küçük hayvanlar da onu takip ediyordu. Kimse ondan dikenlerini içeri çekmesini istemedi.

İçeri girdiler, ambarı açtılar ve tahılı paylaştılar. Kirpi kendi payını bir ağaç kabuğu parçasıyla eve taşıdı. Bunun işe yaradığını görmüştü ve bu sefer bu yeterli bir sebepti.