Jeżozwierz i zimowy koszyk

Zwierzęta leśne przechowywały zimowe zboże w koszach pod suchym kamiennym łukiem. Każda rodzina przynosiła jeden kosz podczas żniw. Gdy spadł śnieg, dzieliły się tym, co zgromadziły.

Jeżozwierz ostrożnie napełniał kosz, ale za każdym razem, gdy go podnosił, jego kolce zaplątywały się w plecione uchwyty. Kiedy się odwracał, kosz obracał się wraz z nim. Ziarno rozsypywało się wzdłuż ścieżki. Zanim dotarł do łuku, zostało mniej niż połowa.

Wiewiórka policzyła brakujące ziarno. Królik powiedział, że wszyscy inni sobie poradzili. Borsuk zasugerował, żeby jeżozwierz uważał na grzbiet.

Na następny dzień żniw jeżozwierz okrył swoje kolce liśćmi. Liście się podarły. Owinął się w stary worek, ale worek był tak ciasny, że potrzebował pomocy jeża, żeby go zdjąć. Dotarł do łuku bez żadnego ziarna.

Zwierzęta zorganizowały spotkanie. Wiewiórka zaproponowała, żeby jeżozwierz przyniósł dwa koszyki, żeby zrekompensować stratę. Królik zaproponował, żeby podróżował tylko w dni, kiedy ktoś będzie mógł zebrać rozlany płyn. Borsuk zaproponował wypolerowanie uchwytów.

Jeżozwierz milczał. Był zmęczony rozpoczynaniem każdej dyskusji, traktując problem, który ktoś już wcześniej poruszył.

Tego wieczoru jeż odwiedził swoją norę. Zobaczył worek ze zbożem przy drzwiach i zapytał, dlaczego używa koszyka. Jeżozwierz odpowiedział, że zasada tego wymaga.

Jeż zaciągnął worek do łuku po płaskim kawałku kory. Jeżozwierz szedł obok niej, przytrzymując go nosem. Odmierzyli zawartość do pustego kosza. Mieścił dokładnie tyle, ile potrzeba, bez rozlania.

Wiewiórka sprawdziła dwa razy. Królik zapytał, czy worki są sprawiedliwe dla zwierząt, które poświęciły czas na tkanie. Borsuk spojrzał na ślad ziarna wciąż rozrzucony wzdłuż ścieżki po pierwszej próbie.

„Przechowujemy żywność” – powiedział w końcu. „Nie uchwyty”.

Przez resztę żniw niektóre zwierzęta nosiły kosze, inne używały worków, a bóbr spławiał ziarno z nurtem w szczelnie zamkniętym pojemniku. Wiewiórka nadal odmierzała każdy wkład. To go satysfakcjonowało i nie wyrządzało krzywdy.

Kiedy nadeszła zima, głęboki śnieg zablokował wąskie wejście do łuku. Jeżozwierz mógł do niego dotrzeć z łatwością, torując sobie drogę szerokim grzbietem, podczas gdy mniejsze zwierzęta podążały za nim. Nikt nie prosił go, żeby schował kolce.

W środku otworzyli magazyn i podzielili ziarno. Jeżozwierz zaniósł swoją część do domu na kawałku kory. Przekonał się, że to działa, i tym razem to był wystarczający powód.