เม่นกับตะกร้าฤดูหนาว

สัตว์ต่างๆ ในป่าเก็บอาหารฤดูหนาวไว้ในตะกร้าใต้ซุ้มหินแห้งๆ แต่ละครัวเรือนจะนำตะกร้ามาหนึ่งใบในฤดูเก็บเกี่ยว เมื่อหิมะตก พวกเขาก็จะแบ่งปันสิ่งที่เก็บสะสมไว้ให้

เม่นตัวนั้นค่อยๆ ตักเมล็ดพืชใส่ตะกร้าอย่างระมัดระวัง แต่ทุกครั้งที่มันยกตะกร้าขึ้น ขนแหลมของมันก็ไปติดกับหูหิ้วที่สานไว้ เมื่อมันหันหลัง ตะกร้าก็หันตามไปด้วย เมล็ดพืชจึงหกกระจายไปตามทาง เมื่อมันมาถึงซุ้มประตู เมล็ดพืชก็เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง

กระรอกนับเมล็ดพืชที่หายไป กระต่ายบอกว่าคนอื่น ๆ จัดการได้หมดแล้ว ตัวแบดเจอร์แนะนำว่าเม่นควรระมัดระวังหลังของมันให้มากกว่านี้

ในวันเก็บเกี่ยวครั้งต่อไป เม่นตัวนั้นเอาใบไม้มาห่อขนแหลมของมัน แต่ใบไม้ก็ฉีกขาด มันจึงเอาถุงกระสอบเก่ามาห่อตัว แต่ถุงนั้นรัดแน่นจนมันต้องขอความช่วยเหลือจากเม่นแคระเพื่อเอาออก มันมาถึงซุ้มประตูโดยไม่มีเมล็ดพืชติดตัวเลยสักเมล็ด

เหล่าสัตว์ได้ประชุมกัน กระรอกเสนอให้เม่นนำตะกร้ามาสองใบเพื่อชดเชยสิ่งที่มันทำหายไป กระต่ายเสนอว่ามันจะเดินทางเฉพาะในวันที่ใครสักคนสามารถเก็บกวาดสิ่งที่หกได้ และแบดเจอร์เสนอให้ขัดด้ามจับให้เงา

เม่นไม่ได้พูดอะไร มันเบื่อหน่ายกับการที่ต้องเข้าไปร่วมการสนทนาทุกครั้งในฐานะที่เป็นปัญหาที่คนอื่นได้กล่าวถึงไปแล้ว

เย็นวันนั้น เม่นตัวเมียกลับไปที่โพรงของมัน มันเห็นกระสอบข้าวเต็มกระสอบวางอยู่ข้างประตูและถามว่าทำไมมันถึงใช้ตะกร้า เม่นตอบว่ากฎกำหนดให้ใช้ตะกร้า

เม่นตัวเล็กใช้เปลือกไม้แผ่นเรียบๆ ลากถุงไปที่ซุ้มประตู ส่วนเม่นอีกตัวเดินอยู่ข้างๆ คอยประคองถุงด้วยจมูก พวกมันตวงของในถุงใส่ตะกร้าเปล่า ปรากฏว่าได้ปริมาณที่ต้องการพอดี ไม่หกเลอะเทอะเลย

กระรอกตรวจสอบสองครั้ง กระต่ายถามว่าการใช้กระสอบนั้นยุติธรรมกับสัตว์ที่ใช้เวลาในการทอผ้าหรือไม่ ตัวแบดเจอร์มองดูร่องรอยเมล็ดพืชที่ยังคงกระจัดกระจายอยู่ตามทางจากการลองครั้งแรก

“เรากำลังเก็บอาหาร” เขากล่าวในที่สุด “ไม่ใช่ที่จับประตู”

ในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวที่เหลือ สัตว์บางตัวใช้ตะกร้า บางตัวใช้กระสอบ และบีเวอร์ก็ลอยเมล็ดพืชลงลำธารในกล่องที่ปิดสนิท ส่วนกระรอกยังคงตวงวัดปริมาณเมล็ดพืชที่นำมาแบ่งปันทุกครั้ง ซึ่งมันก็พอใจและไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ

เมื่อฤดูหนาวมาถึง หิมะหนาทึบปิดกั้นทางเข้าแคบๆ ของซุ้มประตู เม่นสามารถเข้าไปได้ง่ายๆ โดยใช้หลังกว้างๆ ของมันดันทาง ขณะที่สัตว์ตัวเล็กกว่าก็เดินตามหลังมา ไม่มีใครขอให้มันเก็บขนแหลมของมัน

เมื่อเข้าไปข้างใน พวกเขาก็เปิดร้านและแบ่งเมล็ดพืชกัน เม่นตัวนั้นก็แบกส่วนของมันกลับบ้านโดยใช้เปลือกไม้เป็นที่รองรับ มันพบว่าวิธีนี้ได้ผลดี และครั้งนี้นั่นก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้ว