Het stekelvarken en de wintermand

De dieren van het bos bewaarden hun wintergraan in manden onder een droge stenen boog. Elk huishouden bracht bij de oogst één mand mee. Als de sneeuw viel, deelden ze wat ze hadden opgeslagen.

Het stekelvarken vulde zijn mandje zorgvuldig, maar elke keer dat hij het optilde, bleven zijn stekels haken in de gevlochten handvatten. Als hij zich omdraaide, draaide het mandje met hem mee. Het graan viel over het pad. Tegen de tijd dat hij de boog bereikte, was er minder dan de helft over.

De eekhoorn telde het verdwenen graan. Het konijn zei dat iedereen het wel voor elkaar had gekregen. De das opperde dat het stekelvarken voorzichtiger moest zijn met zijn rug.

Voor de volgende oogstdag bedekte het stekelvarken zijn stekels met bladeren. De bladeren scheurden. Hij wikkelde zich in een oude zak, maar de zak zat zo strak dat hij de egel nodig had om hem eruit te krijgen. Hij kwam bij de boog aan zonder enig graan.

De dieren hielden een vergadering. De eekhoorn stelde voor dat het stekelvarken twee manden mee zou nemen ter compensatie van wat hij verloren had. Het konijn stelde voor om alleen te reizen op dagen dat iemand de gemorste was kon opruimen. De das stelde voor om de handvatten te poetsen.

Het stekelvarken zei niets. Hij was het zat om bij elke discussie aan te komen met een probleem dat iemand anders al had benoemd.

Die avond bezocht de egel zijn hol. Ze zag de volle graanzak naast de ingang en vroeg waarom hij een mand gebruikte. Het stekelvarken antwoordde dat de regel dat vereiste.

De egel sleepte de zak over een plat stuk boomschors naar de boog. Het stekelvarken liep ernaast en hield de zak met zijn neus vast. Ze maten de inhoud af in een lege mand. Er paste precies de benodigde hoeveelheid in, er werd niets gemorst.

De eekhoorn controleerde het twee keer. Het konijn vroeg zich af of zakken wel eerlijk waren voor dieren die tijd hadden besteed aan het weven. De das bekeek het spoor van graan dat nog steeds langs het pad verspreid lag van de eerste poging.

'We slaan voedsel op,' zei hij uiteindelijk. 'Geen handvatten.'

Gedurende de rest van de oogst droegen sommige dieren manden, andere gebruikten zakken, en de bever liet zijn graan in een afgesloten kist de beek afdrijven. De eekhoorn mat nog steeds elke bijdrage nauwkeurig af. Dit stelde hem tevreden en deed geen kwaad.

Toen de winter aanbrak, blokkeerde een dik pak sneeuw de smalle ingang van de boog. Het stekelvarken kon er gemakkelijk bij, door met zijn brede rug een pad vrij te maken, terwijl de kleinere dieren volgden. Niemand vroeg hem om zijn stekels op te bergen.

Binnen openden ze de winkel en verdeelden het graan. Het stekelvarken droeg zijn deel mee naar huis op een stuk boomschors. Hij had ontdekt dat dit goed werkte, en dit keer was dat reden genoeg.