Şampiyonun Tavuğu

Leonard Pike, altı yıldır adını vermeyi reddettiği bir yemekle köyün yemek yarışmasını kazanıyordu. Ona "yorum" diyordu. Diğer herkes ise "soslu tavuk" diye adlandırıyordu. Bu yıl, kendine özgü bir gıdaklama sesi çıkaran tahta bir kutu taşıyan beyaz bir ceketle geldi.

Kutu, süs tavukları yetiştiren kuzenine aitti. Leonard, yemek malzemeleriyle birlikte kutuyu yanlışlıkla almıştı. Hazırladığı tavuk, kırk mil uzaktaki kuzeninin buzdolabında kalmıştı. Kutunun içinde, Düşes adında sağlıklı ve öfkeli bir tavuk duruyordu.

Yarışma kuralları, katılımcıların yemek pişirmeden önce ana malzemelerini sergilemelerini gerektiriyordu. Üç jüri üyesi ve bir fotoğrafçı tarafından köşeye sıkıştırılan Leonard, kapağı açtı.

Düşes masanın üzerine atladı. Bir yargıç, bunun gıdanın menşeiyle ilgili bir açıklama olduğunu varsayarak alkışladı. Leonard eğildi. Açıklama yapmak için olabilecek en kötü andı.

Diğer aşçılar doğrama ve karıştırma işleriyle uğraşırken, o da çadırın arkasındaki kuzenini aradı. Tavuğu bir saat içinde getirebileceğini söyledi. Değerlendirme kırk dakika sonra başlayacaktı. Ayrıca Düşes'in şapkalardan, ani hareketlerden ve çoğu erkekten hoşlanmadığı konusunda da onu uyardı.

Leonard geri döndüğünde, fotoğrafçı bir sandalyenin üzerinde duruyordu. Düşes yumurta sergisinin kontrolünü ele geçirmişti. Şapkasında büyük bir tüy bulunan baş yargıç, onunla mantıklı bir şekilde konuşmaya çalışıyordu.

Leonard ceketini çıkardı ve tavuğu örtmeye çalıştı. Tavuk masaların altına kaçtı ve etrafa un bulutu saçtı. Bir çocuk onu sebze tezgahının yanında sakince yakaladı ve geri verdi. Büyükannesinin tavuklarının da insanlar telaşlandığında aynı şekilde davrandığını söyledi.

On sekiz dakika kala Leonard, kalan malzemelerini inceledi: soğan, tereyağı, otlar, krema ve bir sepet mantar. Çorba yaptı. Bu, yemeği bir yorumlama olarak adlandırmayı öğrenmeden önce annesinin ona öğrettiği bir şeydi.

Hakimler sessizce tadına baktılar. Leonard kutu, kuzen ve eksik tavuk hakkında açıklamalarda bulundu. Başhakem, tavuğun sunumun bir parçası olup olmadığını sordu. Leonard hayır dedi. Kadın rahatlamış görünüyordu.

İkinci ödülü kazandı. Birincilik ödülü ise çocuğun büyükannesine patatesli börek için gitti. Fotoğrafçının en sevdiği fotoğraf, saçlarında un olan Leonard'ın, Düşes'i pahalı ceketine yaslamış halde olduğu fotoğraftı. Bu fotoğraf aylarca köyün ilan panosunda asılı kaldı.

Çadır sökülürken kuzeni geldi. Leonard ona dokunulmamış kutuyu verdi ve çorba isteyip istemediğini sordu. Kadın çorbayı tattı ve tarifini istedi.

“Eski bir aile yorumu,” diye başladı, sonra durdu. “Mantar,” dedi. “Mantar çorbası.”

Düşes, locadan bir yorumda bulundu. Bu sefer son sözü ona bıraktı.