Niko i Bardzo Mała Parada

Niko urządził paradę z przedmiotów w kuchni. Rondel stał się bębnem. Drewniana łyżka pałką do perkusji. Jego ojciec powiedział, że durszlak mógłby być hełmem, gdyby wrócił do domu przed kolacją.

Narysował zaproszenia do każdego domu na ulicy. PARAYD, mówili, bo jeszcze nie wiedział, gdzie są wszystkie litery. Pod słowem narysował siedem flag i psa.

O trzeciej stał na zewnątrz z garnkiem. Nikt nie przyszedł.

Listonoszka pomachała, ale miała paczki do doręczenia. Pan Chen naprawiał okno. Bliźniaki z sąsiedztwa odwiedzały babcię. Nawet pies spał.

Niko uderzył raz w bęben. Wydał on bardzo cichy dźwięk na pustej ulicy.

Wtedy wyszła pani Bell z torbą na zakupy.

„Czy się spóźniłam?” zapytała.

„Nie” – powiedział Niko. „Jesteś wszystkim”.

Spojrzała na jego flagi. „W takim razie lepiej zaczynajmy”.

Przemaszerowali obok trzech domów. Niko uderzył w garnek, a pani Bell pomachała niebieską flagą. Na rogu zatrzymała się, żeby złapać oddech.

„Parady mogą odpocząć” – powiedział jej Niko. Nie wiedział, czy to prawda, ale wydawało mu się to sprawiedliwe.

Usiedli na niskim murku. Pani Bell wyjaśniła, że ​​sprzedała dom i przeprowadza się w poniedziałek. Jej córka mieszkała w innym mieście. Cieszyła się na wizytę, choć znała tę ulicę od bardzo dawna.

„W takim razie to może być twoja parada” – powiedział Niko.

Zapytał, co chciałaby zobaczyć. Wybrała wysokie drzewo rosnące przed szkołą, gdzie jej syn kiedyś zgubił but. Potem wybrała dom z krzywym kominem, bo podobało jej się, że się pochyla, nie przewracając się.

W każdym miejscu Niko zagrał specjalny werbel. Pani Bell opowiedziała historię. Parada trwała znacznie dłużej, niż planował.

Kiedy wrócili, pan Chen skończył już okno. Przyniósł dwie małe papierowe chorągiewki. Listonoszka wracała na dworzec i pomaszerowała z nimi do bramy pani Bell. Pies obudził się i poszedł za nią, zaciekawiony torbą na zakupy.

Ojciec Niko zrobił zdjęcie, zanim zabrał durszlak.

W poniedziałek Niko dał pani Bell obrazek. Na odwrocie napisał: BARDZO MAŁY PARAYD, BARDZO DUŻY DO ŻEGNANIA.

Spakowała je do torebki, gdzie trzymała najważniejsze rzeczy.

W następnym tygodniu przyszła pocztówka. Przedstawiała park w innym mieście. Pod zdjęciem pani Bell napisała: „Jest tu doskonała ściana do odpoczynku”. Niko zaczął robić kolejną flagę.